நெல்லை நண்பன்

சுகாவும், சுதந்திரம் சாரும், பின்னே ஞானும்...

2012-01-30T11:38:00.000-08:00

ஆனந்த விகடனில் மூங்கில் மூச்சு பிரசுரம் ஆகியிருந்த முதல் வாரம் அது. நெல்லை டவுண் சாப்டர் பள்ளியில் சுதந்திரம் சார்வாள் ஆங்கிலம் சொல்லிக் கொடுத்தைப் பற்றி எழுதியிருந்தார் சுகா. "யாரிந்த சுகா?" என்று தெரியாதிருந்தாலும், என்னவோ எனது பக்கத்து பெஞ்சு தோழன் எழுதும் கட்டுரைகள் என்ற அன்யோன்யம் மூங்கில் மூச்சின் மேல் அன்றே ஏற்பட்டு விட்டது.. ஏனென்றால் அதே சுதந்திரம் சார்வாள்தான் ஜான்ஸ் பள்ளியில் எனக்கும் ஆறாம் வகுப்பில் ஆங்கிலமும் கணக்கும் சொல்லிக் கொடுத்த வகுப்பு வாத்தியார், ஏழாம் வகுப்பு சயின்ஸ் வாத்தியார். சுதந்திரம் சார்வாள்லாம் என்றைக்குமே சிலாகித்து எழுதப்பட வேண்டிய மனிதர்தான். அதுவரை 'மிஸ்'களிடம் மட்டுமே படித்து விட்டு முதல் முறையாக 'சார்'களிடம் வரும் ஆறாம் வகுப்பு மாணவர்களை எந்த நேரத்தில் எப்படி கையாள வேண்டும் என்று நன்கு அறிந்தவர் அவர். நாங்கள் ஜான்ஸ் பள்ளியில் படித்தது ஆங்கில வழிக்கல்வி என்பதால் பெருவாரியான நேரங்களில் வகுப்பில் ஆங்கிலத்தில்தான் பேசுவார் அவர். அவர் மிக மிக சந்தோஷமாக இருக்கும் தருணங்களில் தனது பழைய கதைகளையும் பழைய மாணவர்களைப் பற்றியும் பேசிக் கொண்டிருப்பார். இந்த மாதிரி தருணங்களில் வகுப்பில் நாங்கள் யாராவது பேசிக் கொண்டோ சிரித்துக் கொண்டோ இருந்தால் அப்படியே ஓரக்கண்ணால் பார்த்து "எலேய்" என்பார். நாம் அப்படியே பம்மியபடியே அவரைப் பார்த்தால் "Your ding dong will be cut off… Soon" என்று சொல்லி நடுவிரலையும் ஆள்காட்டி விரலையும் ஆட்டிக்கொண்டே சிரிப்பார். மற்ற நேரங்களில் ஏதாவது குசும்பு செய்தால் நம் நெற்றியில் சாக்பீஸ் பொடி பட்டை அடித்திருக்கும். மரக்கட்டை டஸ்டர் நம் காலுக்கு கீழே. சுதந்திரம் சாரைப் பற்றிய குறிப்பு வந்ததற்குப் பிறகான வாரங்களில் ஆனந்த விகடன் கைக்கு கிடைத்த முதல் நொடியிலேயே விரல்கள் புரட்டிச் செல்லும் பகுதியாக மூங்கில் மூச்சு அமைந்து போனது. குறுக்குத்துறை முதல் குஞ்சு வரை, சென்ட்ரல் தியேட்டர் முதல் ராயல் டாக்கீஸ் வரை நெல்லை சார்ந்த எதுவுமே எனக்கு கற்பனைக்கான விஷயமே இல்லையென்பதால் சினிமா, கர்நாடக இசை சம்பந்தமாக எழுதிய ஓரிரு பகுதிகளைத் தவிர்த்து, மூங்கில் மூச்சு முழுதுமே எனது பழைய டைரியை இன்னும் கொஞ்சம் பழசாக்கிப் படிப்பது போன்ற உணர்வையே தந்தது. இந்தக் கட்டுரைத் தொடரின் கடைசி வாரத்தில்தான் சுகா, தான் ‘மரியாதைக்குறிய தமிழறிஞர் அய்யா’ நெல்லைக் கண்ணனின் புதல்வர் என்பதைச் சொல்லியிருந்தார். எனக்கென்னவோ அதைக் கடைசி வாரத்தில் சொன்னதுதான் சரி என்றே பட்டது. ஒருவேளை அவர் முன்னமே சொல்லியிருந்தால் பக்கத்துப் பெஞ்ச் தோழன் உணர்வு மங்கி ஒரு மரியாதை வந்திருக்கக் கூடும்.

மூங்கில் மூச்சு

ஆனந்த விகடன் மூச்சை நிறுத்திக் கொண்ட பிறகு அவ்வப்பொழுது சொல்வனத்தில் சுகாவின் புதிய பழைய கட்டுரைகளை படிப்பதுண்டு. ஒருமுறை சொல்வனத்திலே செண்பகத்தக்காவின் குரல் என்ற தலைப்பில் "என் வானிலே ஒரே வெண்ணிலா" புகழ் ஜென்சியைப் பற்றி சுகா அல்வாத்தமிழில் எழுதிய கட்டுரையைப் படித்து/கேட்டு கிட்டத்தட்ட இரண்டு வாரங்களுக்கு சிலாகித்துக் கொண்டே இருந்தேன். "அடுக்களையின் குழம்புக் கொதியினூடே கேட்கும் அக்காவின் குரலாக, குளியலறையிலிருந்து சந்திரிகா சோப்பின் நுரைத்த நறுமணத்துடன் வெளியே கசிந்து ஒழுகும் அத்தை மகளின் குரலாக, மதிய உணவுக்குப் பின் ஒட்டுமொத்த வீடும் உறங்கிக் கொண்டிருக்க, ஒருச்சாய்த்துப் படுத்தபடி, ‘ராணி’ புத்தகத்தைப் புரட்டியவாறே, தனக்கு மட்டும் கேட்கும் விதமாகப் பாடும் மதினியின் குரலாக" என்று ஜென்சியின் குரலை உவமைப்படுத்தியிருந்தார் சுகா. தொடர்ச்சியாக ஏழாவது முறை இந்தக் கட்டுரையை படித்த பொழுதில், அது எப்படி இவரால் மட்டும் ஒவ்வொரு காற்புள்ளி, அரைப்புள்ளியிலும் கூட நெல்லையை உரித்து வைக்க முடிகிறது என்று வியந்து உச்சந்தலையில் கை வைத்தேன். குளிர்ந்திருந்தது.

இந்த வருடம் புத்தகக் கண்காட்சிக்கு சென்ற பொழுது மூங்கில் மூச்சு தொகுப்பாக வந்திருந்தால் வாங்க வேண்டும் என்று நினைத்துச் சென்றிருந்தேன். ஆனால் ஒரு நண்பன் போன் செய்து தான் மூங்கில் மூச்சு வாங்கி விட்டதாகவும் முடித்து விட்டு என்னிடமே தந்து விடுவதாகவும் சொன்னான். நானும் பட்டியலின் மற்ற புத்தகங்கள் வாங்குவதில் மும்முரமாகி விட்டேன். கிழக்கை சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் பொழுது தற்செயலாக கண்ணில் பட்டது "தாயார் சன்னதி - சுகா". திருப்பிப் பார்த்தேன் பாலுமகேந்திரா அவர்களின் பொழிப்புரை இருந்தது. தாமதிக்காமல் தூக்கிக் கொண்டேன். அதைப் படிக்க ஆரம்பித்த சில மணித்துளிகளிலேயே மனசுக்குள் முடிவானது. இது கடகடவென்று வாசித்துத் தள்ளிவிடக் கூடிய தொகுதி வகையறாப் புத்தகம் அல்ல. நமக்குப் மிகவும் பிடித்த பால்கோவாவையோ, நெய்விளங்காவையோ எப்படி விள்ளல் விள்ளலாக விண்டு ருசி அனுபவித்து நீண்ட நெடுநேரம் சாப்பிடுவோமோ அப்படி வாசிக்க வேண்டிய புத்தகம். ஒரு நாளைக்கு மூன்று, அதிகம் ஆனால் நான்கு பகுதிகளுக்கு மேல் வாசிக்கக் கூடாது என்று சுயசத்தியம் செய்து கொண்டேன். வாசிக்க வாசிக்க மகிழ்ச்சி வலுத்துக் கொண்டே வந்தது.

தாயார் சன்னதி

திருநெவேலி, எனது ஊர், எனது மண், எனது மக்கள், இருட்டு லாலா கடை, நெல்லையப்பர் கோவில் தேர், வாகையடி முக்கு சொக்கப்பனை, பெரியப்பாக்கள், சித்தப்பாக்கள், பாட்டையாக்கள், மறந்தும் கூட கணவன் பெயரைச் சொல்லாத ஆச்சிகள், ஊர்க்குசும்பு, நக்கல்-நையாண்டி, பொருட்காட்சி, விஞ்சை விலாஸ், சொதி, இஞ்சிப்பச்சடி, டவுண் மார்க்கெட். சொன்னால் சொல்லிக் கொண்ண்ண்ண்ண்ண்டே போகலாம். நாம் பார்த்தவற்றை நாம் பார்த்த மாதிரியே எந்தவித மிகைப்படுத்தலும் இல்லாமல் வாசிக்கும் ஒரு மிகச்சிறந்த வாசிப்பானுபவத்தை கொடுத்தது தாயார் சன்னதி. பல இடங்களில் குஞ்சரமணியை என்னுடைய நிலைக்கண்ணாடி உருவமாகத்தான் என்னால் பார்க்க முடிந்தது. "கொளுத்தி விடுறதுக்காகவே பட்டருங்கள் வளக்காங்கல்லா" என்று சொக்கப்பனையை ஒட்டி குஞ்சு அள்ளி விடும் பொழுது அப்படியே அது 15 வருடத்துக்கு முந்தைய நான். நெல்லையில் எங்கள் வீட்டிலும் முதல் டி.வி டைனமோ கம்பெனிக்காரன் தயாரித்ததுதான். இப்படி நான் “கேட்ட” கூட அல்ல, கண்ணால் கண்ட விஷயங்கள் ஒவ்வொன்றையும் மனத்திரையில் படம் காட்டி விட்டது தாயார் சன்னதி. ஏன் நெல்லையின் நிறத்தையும், மணத்தையும் கூட விடவில்லை. இந்தப்புத்தகத்தில் இருக்கும் 44 பகுதிகளில் ஒரு 300 இடங்களிலாவது துணுக்குற்று பல முறை வாசித்து வாசித்து வெடிச்சிரிப்பு சிரிக்க வேண்டி இருந்தது. சுகாவின் கையில் மாயக்கோல் ஒன்று வைத்திருக்கிறார். அதில் அவரால் இரண்டு வேலைகளைச் செம்மையாய்ச் செய்ய முடிகிறது. ஒன்று உங்கள் மனதில் காற்றடைத்து விட்டு கனமாக்கி கண்பனிக்கச் செய்வது, இன்னொன்று உங்கள் மனதில் இருக்கு கொஞ்சநஞ்ச காற்றையும் இறக்கி லேசாக்கி வயிறு குலுங்க சிரிக்க வைப்பது. ஆனால் அவர் இதில் எந்த வேலையைச் செய்தாலும் அது பரமானந்தமாகவே இருக்கிறது.

இந்தப் புத்தகத்தில் "ஜெயன்ட் வீல்" என்ற பெயரில் ஒரு அத்தியாயம் வருகிறது. எங்கள் நெல்லையின் வருடாந்திர கவர்மெண்டுத் திருவிழாவான பொருட்காட்சி @ பொருக்காச்சி பற்றியது அது. ஒரு ஞாயித்துக்கிழமையின் பின்னிரவில்தான் அதை முதல் முறை வாசித்தேன். அந்தப் பொருட்காட்சிக்கு சுகா தன்னுடன் வந்ததாய்ச் சொல்லியிருக்கும் கமிஷன் கடை சிவப்பழ பெரியப்பாவெல்லாம் நான் பாளை காந்தி மார்க்கெட்டில் பார்த்த பற்பல பெரியவர்தான். பேல்பூரி முதல் டில்லி அப்பளம் வரை, மரணக்கிணறு முதல் அறநிலையத்துறை ஸ்டால் வரை எல்லாவற்றையும் நிதர்சனமாய்க் கடந்து ஜெயன்ட்வீல் ராட்டுப் பக்கம் வந்தது. ஜெயன்ட்வீல் சுற்ற ஆரம்பித்தது. நான் சிரிக்க ஆரம்பித்தேன். ஜெயன்ட்வீல் நின்றது. வெறித்தனமாய்ச் சிரிக்க ஆரம்பித்தேன். அடக்க வாய்ப்பே இல்லாமல் நினைத்து நினைத்து மீண்டும் மீண்டும் படித்துப் படித்து தலயணையில் மோதி மோதி சிரித்துக் கொண்டே இருந்தேன். "ரெண்டு மணிக்கு ஏன் இப்படிச் சிரிக்கிற" என்றவாறே பக்கத்து அறையில் உறங்கிக் கொண்டிருந்த அப்பா எழுந்து வந்து விட்டார். "உக்காந்து இத வாசிங்க" என்றேன். "காலைல வாசிக்கிறேன்" என்றார் அப்பா அரைத்தூக்கத்தில். "இல்ல. இப்பவே வாசிங்க" என்றேன். கண்ணாடியை எடுத்து வந்து போட்டுக் கொண்டு வாசிக்க ஆரம்பித்தார். நான் சிரிப்பை அடக்கமாட்டாமல் அவரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். இரண்டு நிமிடம் கடந்திருக்கும். இந்த முறை அப்பாவுக்கு ஜெயன்ட்வீல் சுற்ற ஆரம்பித்தது. அரை நொடியில் புத்தகத்தை நெஞ்சில் சாய்த்துக் கொண்டு சிரிக்க ஆரம்பித்தார். "முழுசுமா படிங்க" என்றேன். சிரிப்பை அடக்கமாட்டாமல் படித்து முடித்தார். "அனுபவிச்சு எழுதிருக்கான்டா" என்று சொல்லிவிட்டு விழுந்து விழுந்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தார். ஒருவர் சிரிப்பை மற்றவர் பார்த்து "சிரிக்காத..” “சிரிக்காதீங்க..." என்று சொல்லிச் சொல்லியே ஒரு அரை மணி நேரமாய்ச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தோம். இப்பொழுது நினைத்தாலும் அலுவலகத்தில் அமர்ந்து கோட்டிக்காரனாய்த் தனியாக சிரித்துக் கொண்டே இருக்கிறேன். இந்தப் பானைக்கான ஒரு சோறுதான் இது.
இந்தப் புத்தகத்தோடு ஒரே ஒரு வருத்தம்தான். 44 அத்தியாயங்களை குறைந்தது 12 நாட்களுக்காவது வாசிக்க வேண்டும் என்று சுயசத்தியம் செய்து கொண்டதை மட்டும் என்னால் காப்பாற்ற முடியவில்லை. ஐந்து நாட்களிலேயே முடித்து விட்டேன். இரண்டாம் முறை ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. இது ஒரு பால்கோவா பேக்டரி.

OMR... மதியம்... ஒரு சாப்ட்வேர் இஞ்ஜினியர்...

2012-01-27T19:00:00.000-08:00

சென்னை OMRல் நாவலூர், சிறுசேரி, சிப்காட் பகுதியில் வேலை பார்ப்பவரா. வாங்க வாங்க, இது உங்களுக்கான கட்டுரைதான். ஆனால் “Hotels in OMR?? that too after Chozhs (Sozhinganallur)… Before Chozhs means, I would have suggested you lots of options. But After Chozhs means, very few… may be hotel Aloft or Gem Inn resort. Those too OK kind of food. Nothing much yaaaar…” என்று பீட்டர் விடும் பீட்டர்ஸ்பர்க் தேங்கா மண்டையன்ஸா...? இது கண்டிப்பாக உங்களுக்கான கட்டுரை அல்ல. “For every noon it’s just not the taste of the food, but the ambience is something I prefer.” என்று ஒவ்வொரு மதிய வேளை உணவுக்கு 400 - 500 ரூபாய் செலவழிக்கத் தயங்காதவரா நீங்கள். இது உங்களுக்கான கட்டுரையும் அல்ல. “Actually you know, I am basically a Diet and Fitness freak.. these carbo hydrate, carbon di oxide, carbon mono oxide” என்று 6 பேக் முயற்சியில் இருப்பவரா. Yo Boys, Sorry இது உங்களுக்கான கட்டுரையும் அல்ல. "நல்ல மாடு மாதிரி வேலை பாக்குறோம். ஏதோ கொஞ்சம் சம்பாரிக்கிறோம். எல்லாம் எதுக்கு? இந்த துக்கூணுண்டு நாக்குக்காகதான. ஏதோ ஒவ்வொரு மதியமும் நல்ல சாப்பாடு கெடச்சா சரி..." என்று ஒரு மதிய சாப்பட்டிற்கு 80 - 120 ரூபாய் வரை செலவழிக்க தயாராய் இருக்கும் My Kind of Soup boys ah நீங்கள். வாங்க மக்கா வாங்க. இது உங்களுக்கான கட்டுரைதான். நான் சிப்காட் சிறுசேரிக்கு வேலைக்கு வந்து இரண்டே இரண்டு முறை கண் இமைத்தது போல் இருக்கிறது. 8 மாதம் ஜஸ்ட் லைக் தாட் விஷ்ஷ்ஷ்ஷ்னு ஓடிருச்சு. இங்க வந்ததுல இருந்து உருப்படியா என்னதான் பண்ணிருக்கன்னு யாரும் கேட்டுற கூடாதுங்கிறதுக்காகதான் இந்த பதிவு. வாங்க, எந்தெந்த மூடுக்கு எங்க எங்க என்ன என்ன சாப்பிடலாம்னு பாக்கலாம்.

Yes !!! I love eating out.

நல்ல பசி என்பதைத் தாண்டி கொடூரமான பசி என்னும் வகையறாவில் வயிறு இருக்கும் பொழுது சாப்பிடச் சரியான இடம் "பவானி ஆந்திரா மெஸ், நாவலூர்". இந்த ஏரியாவிலேயே மிக அதிகமான ரீப்பீட் ஆடியன்ஸ் கொண்ட மெஸ் இதுவாகத்தான் இருக்கும். நாவலூர் டோல் கேட்டை ஒட்டி HP பெட்ரோல் நிலையத்தை ஒட்டிய சந்தில் இருக்கிறது. இவர்களது கடையில் என்னைப் பொறுத்த வரையில் ஸ்பெஷல் என்றால் அது மீல்ஸ்தான். பொடி, நெய், பப்பு, சாம்பார், ரசம், மோர்க்குழம்பு, நல்ல கட்டியான தயிர், ஒரு பிரை, ஊறுகாய், கோங்குரா அல்லது மிளகாய் துவையல். இதுதான் மீல்ஸ் மெனு. அனைத்துமே நல்ல கட்டிக் காரமான தயாரிப்பு. இது போக ஒரு ஆம்லேட்டோ, முட்டைப் பொடிமாஸோ வாங்கிக் கொண்டால் செம மீல்ஸ். இவர்களிடத்தில் அதிகமான ரீப்பிட் ஆடியன்ஸைக் கொண்டு சேர்ப்பது மோர்க்குழம்புதான் என்பது என் ஆழமான நம்பிக்கை. நல்ல காரமான மோர்க்குழம்பில் பச்சை வெங்காயாத்தையும், பச்சை மிளகாயையும் பொடியாக நறுக்கிப் போட்டிருப்பார்க்ள். இவ்வளவு காரமான மோர்க்குழம்பை வேறு ஆந்திரா மெஸ்களில் கூட சாப்பிட்டிருக்க முடியாது.

சிக்கன் பிரை, பிரான் பிரை எல்லாம் இரண்டு பேருக்கு ஒன்று என்ற வீதத்தில் வாங்கி கொண்டால் சரியாக இருக்கும். இவர்களிடத்தில் கிடைக்கும் மீன்குழம்பு ஒரு வித்தியாசமான ருசி. கொஞ்சம் புளிப்பு தூக்கலான மீன் குழம்பு. மீல்ஸ் விலை ரூபாய் 50. ஆம்லேட் 10 ரூபாய். மற்ற நான்வெஜ் பதார்த்தங்கள் 80 முதல் 140 ரூபாய் வரை இருக்கும். இவர்களிடத்தில் மீல்ஸ் போக சிக்கன், மட்டன், பிஷ், பிரான் பிரியாணியும் கிடைக்கும். பிரியாணி விலை கொஞ்சம் அதிகமும் கூட. அதனால் பவானி மெஸ்னா மீல்ஸ்தான் சரி. பொண்ணுங்க கூட 3, 4 தடவ Rice வாங்கி ச்சும்ம்ம்மா Full கட்டு கட்டுவாங்க. ஆனால் இங்கே சாப்பிடுவதற்கு அதிகமான பசியும், அதை விட அதிகமான பொறுமையும் மிக அவசியம்.1 மணி முதல் 2.30 வரை கூட்டம் அள்ளும். அதுவும் வெள்ளிக்கிழமை என்றால் சிப்காட் TCS ல் இருந்து வண்டி கட்டிக் கொண்டு வந்து விடுவார்கள். குறைந்தது 20 முதல் 30 நிமிடம் வரை இடத்திற்காக காத்திருக்க வேண்டும். அதே போல் சாப்பிட்டு விட்டு வந்து ஒரு மணி நேரத்துக்கு கண்டிப்பாக ஒரு அரைத் தூக்க நிலையே இருக்கும், Code அடிக்க வாய்ப்பே இல்லை என்பது உபரித் தகவல்.

Chechi Kadai

"பிஷ் உண்டு, மட்டன் உண்டு, சிக்கன் உண்டு... கழிச்சோடு கழிச்சோடு" என்று VTV கேரள ஸ்டைல் உணவு வேண்டுமென்றால் "சேச்சி கேரளா மெஸ்". பவானி ஆந்திரா மெஸ்க்கு அப்படியே பின்னால் இருக்கிறது. நல்ல மீன் சாப்பிட வேண்டும் என்ற மனநிலை இருந்தால் இங்கே போகலாம். மீன் தான் இங்கே கொஞ்சம் ஸ்பெஷல். சாதம் கேரளாவின் சிவப்பு குண்டு சம்பா அரிசி சாதமும் கிடைக்கும். நம்ம ஊர் வெள்ளை அரிசி சாதமும் கிடைக்கும். சாம்பார், ரசம், மஞ்சமோர், மீன்குழம்பு, காய்கறி எல்லாமே கேரள சுவைதான். பிரியாணி கேரளா ஸ்டைலில் வெள்ளை நிற இன்ஸ்டன்ட் பிரியாணி கிடைக்கும். கேரளா உணவின் சுவை பிடிக்குமென்பவர்கள் அவ்வப்பொழுது இங்கே செல்லலாம். ஏதோ கேரளாவில் நண்பனின் தோட்டத்து வீட்டில் உட்கார்ந்து சாப்பிட்ட உணர்வையே தரும் இந்தக் கடை. சுற்று வட்டாரத்தின் CTS, Polaris, HCL என எல்லாக் கம்பெனிகளில் வேலை பார்க்கும் கேரள ஓமேணேக்களும் இங்கேதான் சாப்பிட வருவார்கள் என்பது இன்னும் சுவையாக்கும். எந்தா ஞான் பறையந்தது.

Fish Fry

"நல்லாப் பசிக்குது ஆனா Rice சாப்பிட இன்டரஸ்ட் இல்லை" - இந்த சூழ்நிலைக்கும் ஒரு கடை இருக்கிறது. நாவலூர் Kwality Rivieraவை ஒட்டிப் போகும் சின்ன சந்தில் இருக்கிறது அந்தக் கடை. அந்தக் கடைக்கு ஓனர் வைத்திருக்கும் பெயர் "Hot n Spice". ஆனால் யாருக்கும் அது தெரியாது. சப்பாத்திக் கடை என்ற பெயரிலேயே பரவலாய் அறியப் படுகிறது. "Plain Thali, Special Thai, Normal Thali" என்று மூன்று வகை Thali வைத்திருப்பார்கள். நல்ல சூடான, மிருதுவான சப்பாத்தி, இரண்டு சப்ஜி, ஒரு டால், கொஞ்சம் சேலட், அப்பளம், ஒரு கப் தயிர். இது போக Normal Thali ல் கொஞ்சம் White Rice ம், Special Thali ல் கொஞ்சம் Jeera Rice ம் தருவார்கள். டால், சப்ஜி எல்லாமே உண்மையான வட இந்திய ருசி. இது போக சூடான கோபி, ஆலு, பன்னீர் பராத்தாக்கள் மற்றும் சிக்கன் மசாலா கிடைக்கும். குளோப் ஜாமூன், கேரட் அல்வா, லஸ்ஸி இவை மூன்றில் ஏதாவது ஒன்று தினப்படி மாறி மாறிக் கிடைக்கும். அதிகமான வட இந்திய முகங்களை இங்கே பார்க்கலாம். சின்னக் கடை என்பதால் இங்கும் 10 - 15 நிமிடம் காத்திருந்துதான் இடம் பிடிக்க முடியும்.

Chappathi

நல்ல பிரியாணி, சிக்கன் 65 சாப்பிட வேண்டும் என்று நினைத்தால் Kwality Rivera விற்கு நேர் எதிராக இருக்கும் ரஹ்மான் பாய் பிரியாணிக் கடை. இதுவும் சின்னக்கடையே. ஆனால் இந்த ஏரியாவில் நல்ல சிக்கன் பிரியாணி கிடைப்பது இங்கேதான். ஒன்றிரண்டு நாட்கள் மட்டும் பிரியாணி சாதத்தில் அவ்வளவு மசாலா இறாங்கதது போல் இருக்கும். மற்றபடி பிரியாணி நல்ல ருசி, நல்ல Quantity. 1/2 பிளேட் வாங்கினாலே சாப்பிட்டு முடிக்க முடியாது. பிரியாணி, சிக்கன் 65 போக பிரைடு ரைஸ், சில்லி, பெப்பர் சிக்கன் போன்ற சைனீஸ் ஐட்டங்களும் நம்ம ஊர் ருசியில் கிடைக்கும். 1/2 பிளேட் பிரியாணி ஒரு 65 சாப்பிட்டு விட்டு வந்து பக்கத்தில் இருக்கும் ஜூஸ் கடையில் ஒரு லெமன் சோடா குடித்தால் போதும். ம்ம்ம்.. சும்மா கும்முனு தூக்கும். இது போக நல்ல “Bread Omlette, Puff, Cake - Bakery“ வகையறாக்கள், நல்ல Lemon டீ, ஜூஸ் குடிக்க வேண்டுமென்றால் AGSக்கு முந்தைய சிக்னலைத் தாண்டியவுடன் வரும் முதல் கடை Regency Cool Zoneல் அருமையாகக் கிடைக்கும். இதுவும் ஒரு சேட்டன் கடைதான். ஸ்டராபெர்ரி முதல் சீதாப்பழம் வரை எல்லா வகையான ஜூஸும் நல்ல சுவையோடு போட்டுத் தருவார்கள். AGSக்கு படம் பார்க்க வருபவர்கள் கூட கொஞ்சம் சீக்கிரம் வந்தால் இங்கே வந்து ஜூஸ் குடித்துவிட்டு தியேட்டருக்கு போகலாம். தியேட்டர் உள்ளே எல்லாமே யானை விலை, குதிரை விலை.

என்னதான் வேலை வெட்டி, Code, Bug ன்னு Life மொக்கையாகப் போட்டாலும் இந்த மாதிரி ஒவ்வொரு கடையா போய் சாப்டீங்கன்னாதான் Lifea கொஞ்சம் Length ஆ ஓட்ட முடியும். எப்படிப் பார்த்தாலும் சந்தானம் சொல்ற மாதிரி "வாழ்க்கை என்பதே ஒரு அனுபவம்தானே". சரி ரைட்டு. எனக்கு ஒரு போன் கால் வருது. பாக்கலாம். Byee Guys.

#####################

"ஹலோ... சொல்லு மச்சி..."
"-------"
"நைட்டு நா வர்றதுக்கு லேட்டாகும்."
"--------"
"சைதாப்பேட்டைக்கு சாப்பிட போறேன்டா. அங்க யாரோ ஒரு பாய் புதுசா கடை ஆரம்பிச்சுருக்காராம். “Mutton Bulls eye ஆப்பம்"னு ஒண்ணு போடறாராம். செம டேஸ்ட்டா இருக்காம்.
"---------"
"ம்ம்ம்.. நீயும் வர்றியா. சரி. ஒரு 7.30க்கு ரெடியா இரு. பிக்கப் பண்ணிக்கிறேன்."

நண்பன் - ஆல் இஸ் வெல் - ஆல்வேஸ் வெல்.

2012-01-12T12:18:00.000-08:00

நண்பன் பார்த்தாகி விட்டது. மனதுக்குள் ரம்மியமாக இருக்கிறது. வழக்கமான நல்ல கரம் மசாலா விஜய் படம் பார்த்து விட்டு வந்தால் இருக்கும் ஆராவாரமான ஆர்ப்பாட்ட மனநிலை அல்ல இது. இரண்டு வாரமாக கனவிலும் நினைவிலும் ஹார்ட்டிலே பேட்டரி போட்டு வைத்த எதிர்பார்ப்புகளை எல்லா வகையிலும் பூர்த்தி செய்திருக்கிறான் நண்பன். சமீப காலங்களில் யாராவது ஒரு நண்பரின் மூலமாக இன்னொரு புதிய நண்பரையோ நபரையோ சந்திக்கும் ஒவ்வொரு விஜய் ரசிகனுக்கும் இது நடந்திருக்கும். சில வேளைகளில் "இவரு விஜய் ரசிகர் தெரியுமா?" என்று போகும் பேச்சுகளின் பொழுதுகளில் "நீங்களா !!!! விஜய் பேனா... ? ஏங்க போயும் போயும் விஜய்க்கா?" என்பது போன்ற இளக்காரப் பேச்சுக்களைக் கேட்க நேர்ந்திருக்கும். விஜயைப் பிடிக்கும் என்று கூறினால் Bad Taste என்பதோ, விஜயைப் பிடிக்காது என்று கூறுவது, முகப்புத்தகத்தில் விஜயைப் பற்றி தேவையே இல்லாத அவதூறு செய்திகளைப் பரப்புவது, மார்பிங்க் செய்யப்பட்ட தவறான புகைப்படங்களைப் பதிவிடுவதுதான் ஒரு Intellectual மனோபாவம் என்று நினைக்கும் ஒவ்வொருவரின் இதயத்திலும் "இனிமேல் யாரும் அப்படில்லாம் சொல்லவோ செய்யவோ கூடாதுடா கண்ணா" என்று சேது படத்தில் வரும் வைத்தியரைப் போல மயிலிறகால் வருடி ஒத்தடம் கொடுத்திருக்கிறான் நண்பன்.

மொத்தத்தில் என் நண்பன் எப்படித்தான் இருந்தான் என்று வகைவகையாய் பார்ப்பதற்கு முன்னால் சில விஷயங்கள் பேசி விடுவோம்.

1997 - 2000 இந்த காலகட்டங்களில் பள்ளி இறுதியோ கல்லூரியோ படித்துக் கொண்டிருந்தவர்களில் தமிழ் சினிமாக்களை விரும்பிப் பார்க்கும் பழக்கம் கொண்டிருந்த எவரிடத்தில் வேண்டுமானாலும் கேட்டுப் பாருங்கள், கண்டிப்பாக ஆழ்மனதின் அடி ஆழத்தில் இருந்து சொல்லுவார்கள் உண்மையிலேயே விஜய் பிடிக்குமென்று. காரணம் மூன்று முக்கிய படங்கள் 1) காதலுக்கு மரியாதை 2) துள்ளாத மனமும் துள்ளும் 3) குஷி. எனக்கு 8 முதல் 10ஆம் வகுப்பு வரையிலான பதின்பருவத்தின் துவக்கம் அது. டைரக்டர், அப்பாடக்கர், கதை, லைட்டிங்க், வெயிட்டிங் - இந்த சங்கதிகளெல்லாம் என்னவென்றே அறியாத அந்த ஞானசூன்ய வயதில் "சுண்டு விரலால கூட தொடல பாத்தியா... ஆனா செம லவ் ஸ்டோரில்லா... விஜய்-ஷாலினி சூப்பர்ல்லா" இதுதான் நாங்கள் காதலுக்கு மரியாதை படத்துக்கு கொடுத்துக் கொண்ட "TagLine". அந்தப் படத்தின் பாதிப்பில் நெல்லையின் ஒவ்வொரு புத்தகக் கடையிலும் போய் "அண்ணாச்சி... ‘Love and Love Only’ புக் இருக்கா" என்று கேட்டு பல அண்ணாச்சிகளின் முறைப்புக்கும் " ஏலே... செத்த மூதி... டவுசரே ஒனக்கு இன்னும் ஒழுங்கா இடுப்புல நிக்கல.. ஒனக்கு லவ்வு புக்கு கேக்கோ லவ்வு புக்கு... சவட்டிப் புடுவேன் சவட்டி... ஓடுல... " என்று சில அண்ணாச்சிகளின் நாக்கைத் துறுத்திய மிரட்டலுக்கு ஆளானதும் அக்காலம்தான். உண்மையைச் சொன்னால் "Amazon" முதல் "Flipkart" வரை எங்கெங்கிலும் தேடிப்பார்த்தாகி விட்டது. இன்று வரை அந்தப் புத்தகம் மட்டும் எனக்கு கிடைக்கவே இல்லை.

"என்னைத் தாலாட்ட வருவாளோ, மேகமாய் வந்து போகிறேன், மேக்கரீனா, பாப்பூ பாப்பூ" என்று சில பல கேசட்டுகளால் ரீவைண்ட்-பார்வார்டு என்று எனது Philips 2 in 1 டேப்ரிக்கார்டரை கதறக் கதறக் கற்பழித்துக் (நண்பன் எபக்ட்) கொண்டிருந்ததும் அதே காலகட்டம்தான். எனக்கு விஜய் மிக மிக அதிகமாய்ப் பிடித்துப் போனதும் இந்தக் காலகட்டத்தில்தான். அதற்குப் பிறகு ஏற்றங்கள், இரக்கங்கள் வந்து வந்து போனாலும் விஜயைப் பிடிக்கும், விஜய் படங்கள் ரொம்பப் பிடிக்கும் என்ற தன்னிலை மட்டும் மாறவே இல்லை. சுறா, குருவி, பகவதி போல் ஒரு சில படங்களைப் பார்த்த சில வேலைகளில் விஜய் கதைகளைக் கொஞ்சம் பார்த்துத் தேர்ந்தெடுக்கலாமே என்ற வருத்தம் மட்டும் ஏற்பட்டதுண்டு. அப்படிப்பட்ட சில நேர வருத்தங்களுக்கு ஒட்டுமொத்த வடிகாலாய் அமைந்திருக்கிறான் நண்பன்.

"நண்பனா.. அது 3 இடியட்ஸோட ரீமேக்தான?"

"ஆமா, 3 இடியட்ஸோட ரீமேக்தான். ஆனா 3 இடியட்ஸே 5 Point Someone ஓட ரீமேக் தான."

"என்னதான் இருந்தாலும் அமீர்கான் நடிச்ச ரோல்ல விஜயா..? அதெல்லாம் சரிப்படாது... அமீர்கான்ல்லாம் யாரு"

"ம்.. மொதல்ல சொல்லு... அமீர்கான்ல்லாம் யாரு? என்னய்யா இது பெரிய அநியாயமா இருக்கு... அமீர்கான் மட்டும் பொறக்கேலயே full costume போட்டுகிட்டு மூஞ்சீல எக்ஸ்பிரஷன் காட்டிகிட்டே பொறந்தாரா... அவரும் பாத்து பழகி வந்துதான நடிச்சாரு. அப்படியே பாத்தாலும் இந்தப் படம் எப்படி இருக்கு. விஜய் எப்படி நடிச்சிருக்கார்ன்றதுதான முக்கியம்" (பாலிவுட்டிலேயே எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஹீரோ அமீர் மட்டுமே. அமீருக்காக மட்டுமே Taare zameen par, Rang de Basanthi, 3 Idiots, Faana ஆகிய திரைப்படங்கள் ஒவொன்றையும் 4,5 தடவைக்கு மேல் பார்த்திருக்கிறேன்,)

"படம் நல்லாருக்கா?"

"ஆமா. படம் ரொம்ப ரொம்ப ரொம்ப நல்லாருக்கு. இப்ப என்ன சொல்ற"

"அப்டியா... ம்ம்ம்... ஷங்கர் படம்னால நல்லாதான் இருக்கும்...."

"ஒலக அநியாயம்டா சாமி... அப்படின்னா சுறா படம் நல்லா இல்லாம இருந்ததுக்கு எஸ்.பி.ராஜ்குமார்தான காரணம். எதுக்கு விஜய்ய சொன்னீங்க?"

"ம்ம்ம்... அது எப்படி சொல்ல முடியும்... அந்தப் படம்லாம் ஒரு படமா... தமன்னா நாய்க்குட்டிக்காக தற்கொலை பண்ண போவாளாம்... இவுரு காப்பாத்துவாராம். ..."

"யேய்.. நான் சொகப்பிரசவம், கொறப்பிரசவம்னாடா கேட்டேன்... ஏன்ப்பா சம்பந்த சம்பந்தமில்லாம பேசுறீங்க. சரி விடுங்க....எந்தக் காலகட்டத்துல்லயும் உங்ககிட்ட பேசி பிரயோஜனமே இல்ல... நண்பன் படம் பாருங்கப்பா... கண்டிப்பா மாறுவீங்க"

தமிழ் சினிமாவை பிரமாண்டங்கள் மூலம் மற்றொரு தளத்துக்கு எடுத்துச் செல்லும் பிதாமகன் பொறுப்பை தலையில் சுமந்து கொண்டிருக்கும் ஷங்கர் போன்ற ஒரு இயக்குநர், மிக எதார்த்தமான ஒரு கதை, தமிழ் சினிமாவின் ஆக்ஷன் மாஸ் திரைப்படங்களின் மூலம் வசூல் சக்கரவர்த்தியாக திகழும் இளைய தளபதி விஜய், இது தவிர ஜீவா, சத்யராஜ், இலியானா, சத்யன் என்று நல்ல திறமையான சகநடிகர் பட்டாளம், எடிட்டிங் – இசை – கேமரா -ஒலிக்கலவைக்கு ரசூல் பூக்குட்டி - பாடல் வரிகளுக்கு மதன் கார்க்கி என தமிழ்சினிமாவின் தலைசிறந்த தொழில்நுட்பப் பட்டாளம் இவையனைத்தும் மிகச்சரியாக ஒரு புள்ளியில் இணைந்தால் கண்டிப்பாக அலாவூதீன் தான்.. விளக்குதான்... மொத்தத்தில் மிகப்பெரிய அற்புதம்தான்.

விஜய் - நடிப்பு பிரமாதம். நடனம் அட்டகாசம். 37 வயதிலும் ஒரு மாணவனுக்கான உடல்மொழி, குரல்மொழி, இளமை துள்ளி விளையாடுகிறது. தமிழ் சினிமாவில் இன்றைய நிலையில் வேறு எந்த நடிகராலும் இந்தக் கதாப்பாத்திரத்தை இவ்வளவு செம்மையாய்ச் செய்திருக்கவே முடியாது. அப்படியே முக்கி முனகி, எம்பி எம்பிச் செய்திருந்தாலும் இந்த அளவுக்கு ஒரு ரீச், ஒரு ஓப்பனிங்க் கொடுத்திருக்க வாய்ப்பே இல்லை. மிகச் சரியாய் சொல்ல வேண்டுமானால் ஆக்ஷ்னில் மட்டுமல்ல, பஞ்ச் டையலாக்கில் மட்டுமல்ல, இப்படியும் கூட மாஸ் கிளப்பலாம் என்பதை விஜய் அமைதியாய் ஆனால் மிக மிக அழுத்தமாய்ச் சொல்லியிருக்கிறார். The Vijay Mass is now Redefined.

விஜய், ஜீவா இரண்டு பேருமே செம பெர்மான்ஸ். பாட்டுல்லாம் சூப்பர். அஸ்க லஸ்கா செம ஸ்டைலீஷ். இருக்கானா இல்லையானா டான்ஸ்ல பட்டை. இந்த கதையோட்டத்துக்கு இந்தப்பாட்டு தேவையா என்று யோசித்தால் ஷங்கர் விஜயின் கடைநிலை ரசிகனையும் மனதில் வைத்து அமைத்திருக்கக் கூடும் என்றே தோன்றுகிறது. இலியானா குடுத்த கேரக்டரை செய்திருக்கிறார், கொஞ்சலாக. சத்யராஜ், சத்யன் இருவருமே பிரமாதப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். வசனம். வயிறு வலிக்க சிர்க்க வைக்கிறது. நெறைய நல்ல ந்ல வசனங்கள் படம் நெடுக. மற்றபடி நீங்கள் எந்த எந்த சீன் எப்படி எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறீர்களோ அதை விட பிரமாதமாகவே இருக்கிறது. மிக மிக அதிகமாக நோண்டிப் பார்க்கும் comparison attitude ஓடு இந்தப் படம் பார்த்தால் கண்டிப்பாக ஒரு அருமையான படம் கொடுக்கும் மிகச்சிறந்த உணர்வை இழந்து விடுவீர்கள். தமிழுக்கு இது உண்மையிலேயே வேறு நிறம்.வேறு சுவை. அனுபவித்துப் பாருங்கள்.

என் ப்ரெண்டப் போல யாரு மச்சான்...
ஒரு கள்ளம் இல்லா உள்ளம் வச்சான்...
அவன் முன்னே வானம் குள்ளம் மச்சான்....

மொத்தத்தில் நண்பன் - ஆல் இஸ் வெல் - ஆல்வேஸ் வெல். A very very refreshing feel good movie.

அழிக்கப் பிறந்தவன் - நாவல் - எனது பார்வை.

2012-01-09T11:25:00.000-08:00

நேற்று புத்தகக் கண்காட்சியில் வாங்கிய புத்தகம் பலவற்றுள் கொஞ்சம் முக்கியாமானது/முடிவு செய்து வாங்கியது அழிக்கப் பிறந்தவன். லக்கிலுக்கின் வலைப்பூவில் வாசித்த இரண்டு அத்தியாயங்கள் பயங்கர எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. வாங்கியாகி விட்டது. ஆனால் ஏற்கனவே சென்ற வாரத்தில் வாசிக்க ஆரம்பித்த சற்று தடிமனான ஒரு புத்தகம் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. முடிக்க நான்கு நாட்களாவது ஆகும். அதற்குப் பிறகுதான் இதனை எடுக்க முடியுமென்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால் நேற்றிரவு நண்பன் சிவா போட்ட இந்த முகப்புத்தகப் பதிவை வாசித்தவுடன் தடிமனை மூடிக் கவிழ்த்து விட்டு இதை எடுத்து விட்டேன்.

அழிக்கப்பிறந்தவன் - லக்கிலுக்கின் இந்த முதல் நாவல், ரத்தினச்சுருக்கமாய்ச் சொன்னால் "ஒரு சுவாரசியம் குறையாத விறுவிறுப்பான வாசிப்பானுபவம்". எது வேணும்னாலும் சீப்பா வாங்கலாம்" என்ற சொலவடையோடு சென்னைவாசிகள் நாம் அடிக்கடி போய் வரும் பர்மா பஜார்தான் கதைக்களம். பர்மா பஜாரின் கருப்புச் சந்தை மற்றும் ரத்தமும் சதையுமாய் அங்கு உலவும் மனிதர்கள் பற்றிய டீடெயிலிங் மிக அபாரம். கிட்டத்தட்ட சுஜாதா நிகர். போகிற போக்கில்
கதைக்களம் ப(சு)ற்றிய பல அரி(றி)ய(யா) தகவல்களை அள்ளித்தெளித்துக் கொண்டே செல்கிறது.
இந்நாவலின் ஒவ்வொரு அத்தியாயமுமே ஒரு அழுத்தமான, அதிவேக சிறுகதையின் தன்மையோடு அமைந்திருப்பதுதான் இந்நாவலின் பலம். நண்பன், ஷங்கர், விஜய், DVD, அரசியல், S Pictures போன்ற சீசனல் சென்சேஷன்களின் பிரயோகம் பிரத்யேகம்.

சிலபல அத்தியாங்களில் பலசில விவரணைகள் பிரமாதப்படுத்துகிறது. எ.கா.வாக இந்நாவலின் மாரி என்னும் கதாப்பாத்திரம் தப்பித்து பேருந்தில் ஊர் சுற்றுவதாய் ஒரு பகுதி. வழக்கமாக ரூட் பஸ்கள் நிற்கும் மோட்டலின் சில கணங்களை பற்றிய விவரணைகளை அசத்தலாக சொல்லிவிட்டு "போலீசுக்கு பயந்து, எதிர்களுக்கு(எதிரிகள் - பக்.44ல் அச்சுப்பிழை) பயந்து பயணிக்கிறவன் தன்னைத் தவிர வேறெவனும் இந்த பஸ் ஸ்டேண்டில் இப்போது இருக்க வாய்ப்பே இல்லை என்று நினைத்துக் கொண்டான் மாரி" என்று முடிகிற விவரணை. சற்றேரக்குறைய JK (அ) ஜெயகாந்தன் நிகர். அதிகம் ஆனால் 90 முதல் 100 நிமிடங்களுக்குள் வாசித்து முடிக்கப்பட்டாலும், அடுத்த மூன்று மணி நேரத்துக்காவது சிந்தனையோட்டத்தில் வலம் வருவதுதான் வாப்பா, மாரி, மல்லிகா என்னும் கதாப்பதிரங்களின் தனிநபர் வெற்றி. - In turn நாவலாசிரியரின் ஒட்டுமொத்த வெற்றி.

ஒரு ஒண்ணரை முதல் இரண்டு மணி நேரத்திரைப்படத்துக்கான களம் மற்றும் பாத்திரங்கள் கச்சிதமாய் இருக்கும் இந்நாவலை டீட்டெயிலிங்கில் பிராமதப்படுத்தும்(என் வரையில் கே.வி.ஆனந்த் போல) ஒரு நல்ல இயக்குநர், ஒரு நல்ல குழுமம் சேர்ந்தால் என்றேனும் ஒருநாள் முழுநீளத்திரைப்படமாக பட்டை கிளப்பக்கூடும். அவ்வாறு ஒன்று நடந்தால் என்னுடைய பாத்திரத்தேர்வாக இதுதான் இருக்கும். வாப்பாவுக்கு "பசங்க" ஜெயப்பிரகாஷ் அன்றி வேறொருவர் யான் அறியேன் பராபரமே. மாரிக்கு சம்பத் சரிப்படுவார். சுனிதாவுக்கு 'சுப்ரமணியபுரம்' சுவாதி. கொசுவுக்கு ஆடுகளம் முருகேசன்.. மல்லிகாவுக்கு ச்... ம்ம்ம்ம்.... ச்... ச்... ச்... ச்... எதற்கு வம்பு. என் எண்ணங்கள் என்னோடே போகட்டும். மல்லிகா மாமான் நிக்காலோ. யார் வேண்டுமானாலும் நடிக்கட்டும். நன்றாகத்தான் இருக்கும்.

மொத்தத்தில் பர்மா பஜார், பூக்கடை, பாரீஸ்கார்னர், ஆர்மேனியன் தெரு என்று ஒரு பிரமாதமான லோக்கல் சுத்து சுத்திக் காட்டினான் அழிக்கப் பிறந்தவன். 40/45.

இசைராஜாங்கத்தில் இனியவை பத்து...

2011-12-14T11:18:00.000-08:00

இசைராஜாவோட.... அதாங்க நம்ம இளையராஜாவோட நிகழ்ச்சி ஜெயா டி.வில வரப்போகுதுல்ல... அதுக்காக நமக்குப் பிடிச்ச சிறந்த பத்து ராஜா பாடல்கள தொகுத்து அனுப்புனா, அதுல சிறந்தத தேர்ந்தெடுத்து இளையராஜா நமக்காகப் பாடுவார்னு சொன்னாங்க.

சொன்னவய்ங்க முழுசாச் சொல்லல, எதுல பத்துன்னு. காதல் பாட்டுல சிறந்த பத்தா, தத்துவப் பாட்டுல சிறந்த பத்தா. காதல் தோல்வி பாட்டுல பத்தா, அம்மா-தங்கச்சி-அண்ணன்-தம்பி-குடும்பப் பாட்டுல சிறந்த பத்தா, நாட்டுப்புறப்பாட்டுல சிறந்த பத்தா, கடவுள்-பக்தி-சாமி பாட்டுல சிறந்த பத்தா, வயலின்லயா, புல்லாங்குழல்யா, கிடார்லயா, கர்னாடக சங்கீதத்துலயா இல்லேன்னா பிண்ணனி இசையிலயா எதுலய்யா சிறந்த பத்துன்னு கேட்டா உடனே கீழ உள்ள வீடியோவப் பாருன்னாய்ங்க..

அதப்ப்பாத்தா மொத்தத்துலயே வெறும் பத்தே பத்துதான் தேர்தெடுக்கனும்னு சொல்லிடாய்ங்க.

பத்தே பத்துதானா? - பத்து பத்தாதேடானு படித்துற பாண்டி ஸ்டைல்ல சொல்லிகிட்டே ShortList பண்ண ஆரம்பிச்சா முதல் இடத்துக்கு மட்டும் ஒரு 20 பாட்டு மண்டைக்குள்ள போட்டி போடுது. இந்தா அந்தான்னு அழுத்திப் பிடிச்சா கடைசில எனக்கு ரொம்ப ரொம்ப பிடிச்ச இசை ராஜாங்கத்தோட மிகச் சிறந்த பத்துப் பாடல்களின் வரிசை இது.

ஒரு வழியா ஒண்ணுல இருந்து ஒன்பது பாட்டு வரைக்கும் கொண்டு வந்துட்டேன். ஆனா பத்தாவது எடத்துக்கு மட்டும், திரும்பவும் ஒரு 20 பாட்டு, இத விடாத... அத விடாதன்னு ரொம்ப ரொம்ப அன்புத்தொல்லை படுத்தி எடுத்துருச்சு. எல்லாத்தையும் முந்தி எனக்குப் பிடிச்சதுல முதல் இடத்துல இருக்கது கோபுர வாசலிலே படத்துல வர்ற காதல் கவிதைகள் படித்திடும் நேரம் பாட்டுதேன். அந்தப் பாட்ட பிட்டு பிட்டு எத்தன தடவ கேட்டாலும் எந்த இடத்துலயும் கொஞ்சம் கூட சோர்வே தராத பாட்டு. "Melody with mild beats" ஸ்டைல்ல ராஜாவோட மாஸ்டர்பீஸ் இந்தப்பாட்டு. ஒவ்வொருதடவ கேட்கும் போது ஈர்ப்பு கொஞ்சமா கொஞ்சமா அதிகரிச்சுகிட்டே போறது தான் இளையராஜா பாட்டோட சிறப்பே. அந்த வகைல ரொம்ப ரொம்ப ரொம்ப ரொம்ப ஈர்த்த மொத்தப் பத்துப் பாட்டு வரிசை கீழே.

1) காதல் கவிதைகள் படித்திடும் நேரம்... (கோபுர வாசலிலே)

2) பூவே செம்பூவே...(சொல்லத் துடிக்குது மனசு)

3) பனிவிழும் மலர்வனம் (நினைவெல்லாம் நித்யா)

4) ஏதேதோ எண்ணம் வளர்த்தேன்... (புன்னகை மன்னன்)

5) அந்தி மழை பொழிகிறது (ராஜபார்வை)

6) கண்ணே கலைமானே (மூன்றாம் பிறை)

7) தென்மதுரை வைகை நதி... (தர்மத்தி்ன் தலைவன்)

8) பொன்வானம் பன்னீர் தூவுது இந்நேரம்... (இன்று நீ நாளை நான்)

9) பேசக் கூடாது வெறும் பேச்சில் சுகம்.. (அடுத்த வாரிசு)

10) கற்பூர பொம்மை ஒன்று (கேளடி கண்மணி)

இந்தப் பத்த irjayatv@gmail.comன்ற மின்னஞ்சல்முகவரிக்கு அனுப்பிச்சு வச்சாச்சு. பாப்போம் என்ன நடக்குதுன்னு.

இந்தப்பத்துல இருந்து தவிர்க்கவே கொஞ்சங்கூட மனசில்லாம ரூல்ஸ மீற முடியாம வேற வழியில்லாம ரொம்ப ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு நான் வெளிய வச்ச மீதிப் பத்துப்பாட்டுகள் இதோ...

பார்த்த விழி பார்த்தபடி பூத்து இருக்க...(குணா)

என்னைத் தாலாட்ட வருவாளோ...(காதலுக்கு மரியாதை)

அடி ஆத்தாடி இளமனசொண்ணு ரெக்க கட்டி பறக்குது சரிதானா...(கடலோர கவிதைகள்)

தூங்காத விழிகள் ரெண்டு...(அக்னி நட்சத்திரம்).

தாலாட்டும் பூங்காற்று நானல்லவா... (கோபுர வாசலிலே)

இந்த மான் உந்தன் சொந்த மான் (கரகாட்டக்காரன்)

சின்னத்தாயவள் தந்த ராசாவே(தளபதி)

ராசாத்தி ஒன்னக் காணாத நெஞ்சு (வைதேகி காத்திருந்தாள்)

நீ பார்த்த பார்வைக்கொரு நன்றி (ஹேராம்)

வெள்ளைப்புறா ஒன்று (புதுக்கவிதை)

ஐநூறு பாட்டு பிடிச்சதா தேர்ந்தெடுக்கச் சொன்னாலும் இசைராஜாங்கத்துல எத விடுறது எதத் தொடுறதுன்னு தெரியாம தெவங்கித்தான் போவோம். ம்ம்ம்ம்.... ராஜஸ்பரிசம்னா சும்மாவா...

இசையின்றி அமையாது உலகு... இளையராஜா இன்றி அமையாது இசை...

மயக்கம் என்ன - க்ளாஸ் & க்ளாசிக்.

2011-11-25T03:52:00.000-08:00

Plagiarism. இந்த வார்த்தைக்கான சரியான தமிழ் அர்த்தம் தெரியுமா உங்களுக்கு?
நம்ம ஐ.டி வார்த்தைகளிலேயே சொல்றேன். நீங்க வேல பாத்துகிட்டு இருக்க ப்ராஜக்ட்ல ஒரு பிரச்சனை(Issue). சரியே பண்ண முடியல... என்னென்னவோ முயற்சி பண்ணி பாக்குறீங்க. முடியல. கம்பெனில உள்ள அத்தணை Subject Matter Expertsம் வந்து நோண்டி பாக்குறாங்க. ம்ம்ஹூம்... ஆணியே புடுங்க முடியல. எல்லாம் கைய விரிச்சுட்டு வீட்டுக்குப் போறாங்க. கிளையண்டுக்கும் மேனேஜ்மென்டுக்கும் சரியான டென்ஷன். தலைவலி. யாராவது இத சரி பண்ணா, கையெடுத்து கோடி முறை கும்பிடலாம்னு ஒரு நிலைமை. ஒண்ணும் முடியல. ராத்திரி பதினோரு மணிக்கு ஒரு டீய போட்டு வந்து உக்காற்றீங்க. கூகிள்ல தேடி எதை எதையோ நோண்டி ஒரு 4 மணிக்கு சரி ஆகிடுது. Issue Resolved . அக்கடான்னு ரூம்க்கு போய் தூங்கி எந்திரிச்சு காலைல வந்து பாத்தா நீங்க ரிஸால்வ் பண்ணதுக்கு வேற எவனோ மெயில் அனுப்பிச்சு விட்டான். கம்பெனியே அவன தலைல தூக்கி வச்சு கொண்டாடிகிட்டு இருக்கு. அவன் உங்களுக்கு ஒரு வகைல சீனியர். உங்களால ஒண்ணுமே செய்ய முடியலை. உங்களுக்கு எப்படி இருக்கும் அந்த சூழ்நிலை. அப்படியே பொத்துகிட்டு வரும்ல. எனக்கு வாழ்க்கைல ஒரு 2 தடவ இது மாதிரி நடந்துருக்கு. கிட்டத்தட்ட இந்த மாதிரி ஒரு சூழ்நிலைதான் மயக்கம் என்ன படத்தோட கதைக்கரு.

காதல் கொண்டேன், புதுப்பேட்டைக்குப் பிறகு அண்ணன் செல்வாவும் தம்பி தணுஷும் இணையும் திரைப்படம் என்பதால் எங்கெங்கிலும் இமாலய எதிர்பார்ப்பு ஏற்படுத்தியிருந்த திரைப்படம். பாடல்கள் ஏற்கனவே தேவையான மயக்கத்தையும் கிறக்கத்தையும் ஏற்படுத்தியிருந்தது. தமிழ்நாடே ஏன் உலக உருண்டையே தனுஷ் கொலைவெறி பைத்தியம் பிடித்து திரியும் இந்த வாரத்தில் இன்று படம் ரீலீஸ். ஒரே வார்த்தையில் சொல்ல வேண்டுமானால் படம் "CLASS". ஆயிரத்தில் ஒருவனுக்குப் பிறகு மீண்டும் 7G மாதிரி, காதல் கொண்டேன் மாதிரி ஒரு செல்வா Genere திரைப்பட்ம். Tragedy கிளைமேக்ஸ் இல்லாதது வித்தியாசம்.

படத்தில் Wild Life போட்டோகிராபராக தனுஷ். "கோ" படத்தின் பெயர் போடும் ஸ்லைடுகளிலேயே இது வரை வித்தியாசமாக எடுக்கப்பட்ட நிறைய "Media Style Photographs" போட்டு அசத்தியிருப்பார் கே.வி.ஆனந்த். இந்தப்படம் பாருங்கள் "Wild Life PhotoGraphy"ன் மிகப் பிரமாதமான பரிமாணங்களை அள்ளிக் கொடுத்திருக்கிறார் செல்வா. முதல் பாதியில் ஒரு சீன் இருக்கிறது. தனுஷ் பறவைகளை படம்பிடிப்பதற்காக ஒரு இரவு முழுவதும் காட்டுக்குள் சென்று காத்திருந்து படம்பிடிப்பார். அந்த மொத்த சீக்வன்சும் ஜி.வி.பிராகாசின் "BGM"மோடு சேர்ந்து பார்க்கும் தருணத்தில் கிடைத்ததே ஒரு உணர்ச்சிக்குவியல். சத்தியமா, சொல்லவும் முடியல. எழுதவும் முடியல. "Hats Off" செல்வா && ஜி.வி.பிரகாஷ். You both form an Ultimate Combo.

முதல் பாதி முழுவதுமே படம் அருமை. போனதே தெரியல. செம ஸ்பீட். வசனங்களில் அதிகமாக கவனம் ஈர்க்கிறார் செல்வராகவன்.

"நீ ஒரு இங்கிலீஷ் தெரிஞ்ச *&@*@&&@"

"தம்பி.. இதுவரைக்கும் என் பொண்டாட்டிய நா அழகா பாத்ததே இல்லப்பா"

"நானும் ஆபிஸ்ல எவ்வளவோ வேலைல தப்பு வந்துருக்கு. ஆனா அதுக்காக அழுகைலாம் வந்ததே இல்ல"

இந்த ஒவ்வொரு டையலாக்கும் வர்ற டைமிங்கும் Screen Prescence ம் உண்மையிலேயே பிரமாதம். சூப்பர் செல்வா. இந்தப்படத்தோட பிண்ணனி இசை மற்றும் பாடல்களைக் கேட்கும் பொழுதே தெரிகின்றது. Watch my words, One day or Other... ஜி.வி.பிரகாஷ் தொடப் போகும் உயரம் தமிழ் சினிமா இதுவரை கண்டிராததாய் இருக்கும். பாடல்கள் Visual ஆக எடுக்கப்பட்டிருக்கும் விதமும் மிகவும் அருமை. ஓட ஓட பாட்டோட மேக்கிங்கும் அந்த கார்ட்டூண் ஐடியாவும் செம. காதல் என் காதல் வழக்கமான செல்வா டைப் கோரியோகிராபி. தனுஷ் நடிப்பில் அடுத்த கட்டத்தைத் தொட்டிருப்பதற்கான சத்தியமான சான்று இந்தப் படம். பிரமாதமான ஆக்டிங். படத்துல ஒரு சீன். அதுல தன்னுடைய உழைப்பு நிரகரிக்கப்படும் ஒரு பொழுதில், தன்னுடைய கிரியேட்டிவிட்டி அவமானப்படுத்தப்படும் ஒரு பொழுதில் ஒரு முகபாவம். கட் பண்ணினால் பீச்சில் இருந்து வந்து ஒரு டீக்கடையில் தம் பற்ற வைக்கும் ஒரு சீன். Thatzzzzzzz it. தனுஷுக்கு ஏற்கனவே தேசிய விருது கிடைத்து விட்டதில் ஆச்சரியப்படுவதற்க்கு ஒன்றுமே இல்லை. கதாநாயகி ரிச்சா. "என்னா கண்ணுடா" வகையறா பொண்ணு. இந்தப் பாத்திரத்துக்கான சரியான பொருத்தம். முதல் படத்திலேயே பெர்பார்மன்ஸ் பிச்சு உதறிருக்கா. சூப்பர்.

இரண்டாம் பாதி ஆரம்பம் முதல் நன்றாகவே செல்கிறது. நடுவில் கொஞ்சமே கொஞ்சூண்டு தொய்வு. ஆனால் கிளைமேக்ஸ நோக்கி மீண்டும் எழும்பி முடிகிறது. நான் சொன்னதும் மழை வந்துச்சா, பிறைதேடும் நிலவிலே... இரண்டும் நல்ல மாண்டேஜ் பிட். படத்தின் இரண்டாம் பாதியில் ஒரு சீன். தனுஷையும் அவர் நண்பரையும் சமாதனப்படுத்துவதற்காக நண்பரின் அப்பா அவர்களுக்கு ஒரு சரக்கு ஊற்றிய க்ளாஸை நீட்டிக் கொண்டே இருப்பார். செல்வாவின் "Darker side cinematic sense"யையும் தாண்டி அவருடைய "Sense of Humour" பளிச்சிடும் இடம் அது. மனித மனங்களின் உள்ளுணர்வு இயல்புகளை அழகாய் படம்பிடித்துக் காட்டும் நிறைய காட்சிகள். ரிச்சா தனுஷின் நண்பரிடம் "சீக்கிரமா கல்யாணம் பண்ணிக்கோ. என் புருஷன பைத்தியம்னு எப்பவுமே சொல்லாத. அவன் ஜீனியஸ். அது எனக்குத் தெரியும்". இந்த ஒரு வசனம். இந்த ஒரு காட்சி அதற்கு சரியான எடுத்துக்காட்டு.

இந்தப் படத்துக்கு இந்தக் கதைக்களத்துக்கு ஒரு கேமராமேனின் பணியும் பங்கும் மிக மிக அதிகம். அதனை மிக நேர்த்தியாகச் செய்திருக்கிறார் ராம்ஜி. படம் நெடுகவே ஏகப்பட்ட க்ளோஸ் அப் ஸாட்ஸ். ரசனையான கேமரா கோணங்கள் பல இடங்களில். படத்துல பெரிய பலம் கொண்ட வில்லன் இல்ல. ஏன் சண்டையே இல்ல. கிளைமேக்ஸ்லாம் முடிஞ்சு Name Scroll Marquee லாம் ஓட ஆரம்பிச்சதுக்கு அப்புறமா தனுஷ் ஒரு தேங்க்ஸ் சொல்வாரு. அதுதான் ஒரு மிகப் பெரிய அடி,பழிவாங்கல். அல்டிமேட்.

நான் சின்னப்பையனா இருக்கேல எங்க ஏரியால உள்ள காலேஜ் பசங்க கூடல்லாம் படத்துக்குப் போவேன். தளபதி, அஞ்சலி படங்கள்லாம் பாக்கேலே அவங்கள்லாம் ஒவ்வொரு சீன்லயும் சிலாகிச்சு சிலாகிச்சு "மணிரத்னம் டச்" "மணிரத்னம் டச்" என்று சொல்லுவார்கள். இந்தத் தலைமுறையில் அது பொருத்தமாய் சொல்ல வேண்டுமானால் இந்தப் படத்தின் ஏகப்பட்ட இடங்களில் "செல்வராகவன் டச்".

படத்துல முதல் பாதில தனுஷ் அடிக்கடி சொல்ற வசனம் "ஏதோ தப்பா இருக்கே". ஆனால் "மயக்கம் என்ன..." எதுவுமே பெருசா தப்பா இல்ல... எல்லாமே சரியாத்தன் இருக்கு. க்ளாசிக் சினிமா ரசிகர்களுக்கு கண்டிப்பாக பார்த்தே தீர வேண்டிய படம்.

அண்ணா நூலகம் - ஆன்மா சாந்தியடையட்டும்.

2011-11-02T06:43:00.000-07:00

புத்தகத்தில் உலகத்தைப் படிப்போம்...
உலகத்தையே புத்தகமாய் படிப்போம்
-அறிஞர் அண்ணா.

நான் வேலை நிமித்தமாக இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்னால் மும்பை போயிருந்த பொழுது ஒரு உணவு வேளையில் அங்கிருந்த நண்பர்களோடு உரையாடிக் கொண்டிருந்தேன். சென்னையா, மும்பையா என்று வாக்குவாதம் சுவாரசியப்பட்ட போது மும்பைவாலா ஒருவர் சொன்னார், "இங்கே மும்பையில் இருப்பவர்களுக்கு புத்தகம் வாசிக்கும் பழக்கம் அதிகம். சென்னையைப் போல் ஒன்றும் கிடையாது." நான் அதனைக் கடுமையாக எதிர்த்து வாதிட்டேன். எனக்கே புத்தகம் படிக்கும் பழக்கம் மிக அதிகம் எனவும், தமிழகத்தில் பலருக்கும் அது அதிகமாக உண்டு எனவும் வாதிட்ட போது, எங்கள் ஊர் டவுண் ஹால் நூலகம் போன்றதொரு நூலகம் அங்கே உண்டா என்று கேட்டார்.

நான் நமது அண்ணா நூலகத்தையும், அதன் தன்மைகளையும், உலகத்தரமான சிறுவர் நூலகம் இருப்பதையும், முழுதுமாய் குளிரூட்டப்பட்டதையும், ஆசியாவின் இரண்டாம் மிகப்பெரிய நூலகம் இது எனவும் சிலாகித்து சொன்ன பொழுதில் அவரால் அதனை நம்பவே முடியவில்லை. பின்னர் நூலகத்தின் விக்கி பக்கத்தை வைத்து அவருக்கு உண்மைகளை விவரித்த பொழுது அவருக்கு வியப்பு மாளவில்லை. இங்கே உள்ளே போவதற்கு அதிக கட்டணமா? என்று கேட்டார். முற்றிலும் இலவசம் என்று சொன்னபொழுது அதிசயித்துதான் போனார். மும்பையிலெல்லாம் பல நூலகங்கள், சென்று அமர்ந்து படிப்பதற்கே காசாம்.தான் சென்னை வருகின்ற ஒரு பொழுதில் கண்டிப்பாக அங்கே அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்று உறுதியும் வாங்கிக் கொண்டார்.

இன்று அவருக்குக் அலைபேசியில் அழைத்துச் சொன்னேன். "வருவதாக இருந்தால் ஒரு வாரத்திற்குள் வாருங்கள். அந்த நூலகத்தை மூடப் போகிறார்கள்". அவர் என்ன சொல்கிறய் என்று ஒரு அதிர்ச்சியாகக் கேட்டார். "ஆம்... அது கலைஞர் கட்டிய நூலகமாதலால் இந்த ஆட்சியில் அதனை மாற்றி மருத்துவமனையாக ஆக்கப் போகிறார்கள் என்று சொன்னேன். " Arey yaar, koyi paagal ho gaya aur kya" (பைத்தியமா பிடித்து விட்டது) என்று கேட்டார். நீ அந்த நூலகத்தைப் பற்றி சொல்லக் கேட்ட எனக்கே மிக மிக வருத்தமாக இருக்கிறது. அதனைப் பார்த்த, அங்கேயே அமர்ந்து படித்த உனக்கு மிகவும் கஷ்டமாய்தான் இருக்கும் என்று ஆறுதல் சொல்லி விட்டு வைத்தார்.

பைத்தியம் என்பதைத் தாண்டிய ஒரு வக்கிரமான மனநிலையையே இது காட்டுகின்றது. யார் என்ன செய்வது. நாம் தமிழகத்தில் தானே வாழ்கிறோம். இதனை முன்னிட்டு ஒன்றுமே செய்ய முடியாது என்ற கையாலாகாததனத்தை நினைக்கும் ஒரு பொழுதில், அதிகம் வேண்டுமானால் அழலாம். இப்படி பதிவு போடலாம், முகப்புத்தகத்தில் எழுதலாம். வேறென்ன செய்வது?

அந்த மும்பைவாலாவது பெரியவர். அவருக்கு அரசியல் சூதுவாதுகள் புரிந்து போகலாம். நான் எனது மூன்று வயது அக்கா மகளிடம், "பப்பு லைப்ரரிய மூடப் போறாங்கடா குட்டி" என்று சொன்னால் அவளுக்கு அரசியல் புரியாத ஒரு வருத்தம் தான் ஏற்படும். பிள்ளைகளுக்கு புத்தகம் படிக்கும் பழக்கத்தை வளர்த்து விடுகிறோம் என்று இதுவரை அங்கே அழைத்து வந்த பெற்றோர்கள் இனிமேல் கொஞ்சம் அல்ல ரொம்பவே சிரமப்படத்தான் போகிறார்கள். அந்த சிறியவர் நூலகப் பகுதியின் "Attractive Ambience" குழந்தைகளுக்குள் ஏற்படுத்தியிருக்கும் ஒரு அழகிய பாதிப்பு அவ்வாறானது. அவர்களாவது பரவாயில்லை. 1000, 2000 குடுத்தாவது புத்தகங்கள் வாங்கிக் கொடுத்து விடலாம். அங்கே அக்கம்பக்கத்தில் உள்ள அரசு பள்ளிகளைச் சேர்ந்த பல மாணவர்கள் பல நேரங்களில் வந்து கணிப்பொறி கற்றுக் கொள்வதைப் பார்த்திருக்கிறேன். அவர்கள்தான் உண்மையிலேயே பாவம். இந்த மாற்றம் ஒரு மூளையில்லாத சமூகத்தை உருவாக்குவதற்கான முதல் படியாகவே தோன்றுகிறது.

யாராவது ஏதாவது அதிசயம் செய்து இந்த நிகழ்வு மட்டும் நிறுத்தப்பட்டால் உண்மையிலேயே மகிழ்ச்சியுறும் பற்பல ஜீவன்களில் நானும் பப்புவும் உண்டு.

இதுவரை நாங்கள் ஒருமுறை கூட அங்கு சென்று பார்த்ததில்லை என்பவர்கள் தயவு செய்து மூடப்படுவதற்குள் ஒருமுறை சென்று வாருங்கள். தாஜ்மகாலைப் பார்க்காத ஒரு இந்தியனின் வாழ்க்கை முழுமையடையாது என்று சொல்லப்படுவதைப் போல, இந்த நூலகத்தைப் பார்க்காமல் தமிழகத்தின் சென்னைவாசியாக உங்கள் வாழ்வும் முழுமையடையாது.

வேலாயுதம் வெற்றி முகம்...

2011-10-25T23:18:00.000-07:00

வேலாயுதம் வெற்றி முகம்...

இந்த Anti Vijay Group, , விஜய் ஒழிப்போர் சங்கம்லாம் அப்படியே ஓடிப் போயிரு.. ராசா உள்ள வந்துராதீங்க...

வேலாயுதம் வெறித்தனம்... வேலாயுதம் வெற்றி முகம்.... இந்த ரெண்டுல எதை தலைப்பா வைக்கிறதுன்னு யோசிச்சேன். எதுக்கும் To be on the Safer side வேலாயுதம் வெற்றி முகம்ன்னே வச்சுக்கலாம்.

திரைக்கதை மற்றும் ஜெயம் ராஜாவோட எக்ஸிகியூஷன்ல படம் சூப்பர். படத்தோட முதல் பாதி முழுசும் காமெடிதான். செம சிரிப்பு. லாஜிக் மட்டும் பாக்கலேனா முழுசுமே மாஜிக் தான். மூணு பாட்டு முதல் பாதில. மூணுமே சரியான இடத்துல பர்பெக்ட் பிட். விஜய் மட்டும் எப்படி படத்துக்கு படம் இவ்ளோ இளமையாகிட்டே போறார்னு தெரியல. 39 வயசுன்னா நம்பவா முடியுது? சந்தானம் வழக்கம் போல செம டைமிங்க். கிராமத்துல வர்ற விஜய் அண்ணன் சரண்யா மோகன் தங்கச்சி சீன்லாம் போரடிக்ககல. அங்கங்க காமெடி துணுக்ஸ். கடைநிலை ரசிகர்களுக்காக ஹன்சிகா. யப்ப்ப்ப்பா, கண்ணக் கட்டுது. இன்டெலெக்சுவல் ரசிகர்களுக்காக லூசுப்பொண்ணு ஜெனிலியா. மொத்தத்துல முதல் பாதி ஒரு கலவையா சூப்பர். 95/100.

அப்புறமாதான் இந்த சூப்பர் ஹீரோ கேரக்டர் ஸ்டார்ட் ஆவுது. விஜய் பறக்கிறார். விஜய் அடிக்கிறார். விஜய் கொல்கிறர். விஜய் பறக்கிறார். விஜய் அடிக்கிறார். விஜய் கொல்கிறர். விஜய் பறக்கிறார். விஜய் அடிக்கிறார். விஜய் கொல்கிறர். ஆனா ஒரு டைரக்டரோட ஹீரோவா அந்தக் கேரக்டரும் பர்பெக்ட்தான். சொன்னதைச் செய்திருக்கிறார் விஜய். ஸ்பைடர்மேன் அடிக்கையில் பேட்மேன் பறக்கையில் விஜய்யும் பறக்கலாம் அடிக்கலாம், நாங்கள் ரசிப்போம். வழக்கமான விஜய் படங்களின் பெரிய மைனஸ் வில்லன், கிளை வில்லன், குட்டி வில்லன் என ஏகப்பட்ட வில்லன்களை படம் நெடுக கொல்ல வேண்டியதிருக்கும். இந்த முறை இர(ற)ண்டு பேரோடு முடிந்தது. "மொளச்சு மூணு எலையே விடல" சாங்க் நல்ல மேக்கிங்க்.

தங்கச்சி சென்டிமெண்ட் தாய்குலங்களுக்காக வைக்கப்பட வேண்டி வைக்கப்பட்டு இருக்கலாம். கலாம். லாம். ஆனாலும் ஓ.கே கிளைமேக்ஸ் சீக்வன்ஸ் முழுதுமாகவே எடிட்டிங்க்ல பர பரன்னு கொண்டு போயிருக்காங்க. கிளைமேக்ஸ்ல ஒரு நீளமான டயலாக் சீன். சோசியல் மெசேஜ் சொல்றதுக்காக. அதுல சொசைட்டிக்கு சொல்ற மாதிரி ஒரு டையலாக்...

"கோபப்படுங்க. அஞ்சு வருஷத்துக்கு ஒரு தடவ கோபப்பட்டீங்கன்னா
ஆட்சியே மாறுதுல்ல. அப்பப்ப கோபப்பட்டா அரசியலே மாறும்."

ஆனா அதெல்லாம் நமக்குத் தேவை இல்ல தலைவா. திரைத்துறைலயே "நல்ல நடிகரா" "Darling of the masses" ன்னு போக வேண்டிய தூரம் நெறைய இருக்கு. வா அப்படியே ஜாலியா போவோம்.

Velayutham – 100% treat for Vijay Audience. 70% Treat for Neutral Audience.

எங்கேயும் எப்போதும்

2011-09-24T02:13:00.001-07:00

"மச்சி... நம்ம கூட நைன்த் வரைக்கும் படிச்ச ******** நேத்து நைட் கோவில்பட்டி பக்கத்துல பைக் ஆக்ஸிடென்ட்ல போய்ட்டான்டா"

"டேய்... நம்ம *****ஓட தம்பி பெங்களூர் ஹைவேல கார் ஆக்ஸிடென்ட்ல ஸ்பாட் அவுட் டா"

"மச்சி... நம்ம டவுண் ப்ரெண்டு ****** நாகர்கோவில் ஹைவேல கார் அப்டவுன் ஆகி ஹெட் இஞ்சுரி... நேத்து போய்ட்டான்டா"

இந்த மாதிரி வாழ்க்கைல இதுவரைக்கும் கேட்ட எல்லா செய்திகளும் வந்து வந்து போய்க் கொண்டிருக்கிறது. இன்னும் இன்னும் இன்னும்.

நீங்கள் இதுவரைக்கும் நெருங்குன சொந்தத்துல, நண்பர்கள்ல யாரையாவுது விபத்துல பலி கொடுத்திருந்தீங்கன்னா, ஆஸ்பத்திரி ஐ.சி.யு ல வச்சு நாள் கணக்கா காத்து கிடந்து பாத்திருந்தீங்கன்னா, இந்தப் படம் உங்களுக்குள்ள ஏற்படுத்துற வீச்சு கொஞ்சம் அதிகமானதாகவே இருக்கும்.

படம் உண்மையிலேயே ரொம்ப நல்லா இருக்கு. Non Linear ஸ்டைல் Screenplayல தமிழ்ல வந்துருக்குற இன்னுமொரு பிரமாதமான படம். அஞ்சலி, அனன்யா, ஜெய், அந்த்ப் புதுப்பையன் நாலு பேருமே செம பெர்பாமன்ஸ். அஞ்சலி, ஜெய் கேரக்டர் ரெண்டுமே பிரமாதமான மேக்கிங். பஸ்ல பயணம் பண்ற மாதிரி காமிச்ச ஒவ்வொரு காரெக்டரையும் கிளைமாக்ஸ்ல அதே லீட் கொடுத்து முடித்திருப்பது அப்படியே மனச என்னமோ பண்ணுது.

படத்துல ஜெய் செத்ததுக்கு பின்னாடி அவங்க குடும்பத்துல ஒவ்வொருத்தரும் ஒண்ணொன்னா நெனச்சு பாக்குற மாதிரி வர்ற சீன்ல, நம்மள வச்சுப் பார்த்து நம்ம ஒருவேளை இல்லாம போனா, நமக்கு நெருக்காமனவங்க என்ன பேசுவாங்க, யோசிப்பாங்கன்னு நெனச்சுப் பார்க்க வச்சுருக்குறது தான் டைரக்டோரட மிகப் பெரிய வெற்றி. ஏ.ஆர்.முருகதாஸ் இந்தக் கதைய தயாரிக்க ஒத்துக்கிட்டு தயாரிச்சது மிகப்பெரிய விஷயம். அதற்கு ஒரு பூங்கொத்து.

படத்துக்கு வந்துருந்த நெறைய பொண்ணுங்க படம் முடிஞ்சு வெளிய போகலே அவங்கவங்க கூட வந்துருந்த புருஷனோ, லவ்வரோ கைய கட்டியா புடிச்சுக்குறது இல்லேன்னா தோள்ல சாஞ்சு கண்ணக் கசக்குறது இந்த மாதிரி பலதரப்பட்ட ரியாக்ஷன்ஸ் கொடுத்துகிட்டு இருந்தாங்க. கிளைமேக்ஸ் எபெக்ட்.

யாரோ ஒரு ஹிப்பி முடி வைத்த பீட்டர்ஸ்பர்க் பீட்டர் தேங்கா மண்டையன் "Machi...F**king Sentimental Movie daa... Head Ache " என்று யாரிடமோ மொபைலில் சொல்லிக் கொண்டு போனான்.

நான் தியேட்டரில் இருந்து என் அம்மவைக் கூட்டிக் கொண்டு வண்டியில் கிளம்பினேன். சத்தியபாமா காலேஜ் தாண்டும் பொழுது என்னுடைய சிங்கக்குட்டி Apache சீறிக் கொண்டு 90 KM/Hல் வந்தது. ஹெல்மெட்டிலேயே அம்மா கையால் இரண்டு கொட்டு விழுந்தது. "இப்பதான படத்துல பாத்துட்டு வர்றோம். மெதுவா போ லூசு லூசு..."

குறைத்து குறைத்து 40 KM/H லயே வீடு வந்து சேர்ந்தேன்.. இன்னும் ரெண்டு நாளைக்கு தூங்குறது கொஞ்சம் கஷ்டம் தான்.

எங்கேயும் எப்போதும்.. - Am desperately in need of some sleep. But not possible, I guess :(

தெய்வத்திருமகள் - கொள்ளை அழகு !!!

2011-07-15T09:01:00.000-07:00

விக்ரம உங்களுக்கு பிடிக்குமா? இந்தப் படம் பாருங்க, உங்களுக்கு கண்டிப்பா பிடிக்கும். விக்ரம உங்களுக்கு பிடிக்காதா? இந்தப் படம் கண்டிப்பா பாருங்க. கண்டிப்பா படமும் பிடிக்கும், இனிமேல் விக்ரமும் பிடிக்கும். அருமையான நடிப்பு, பிரமாதமான் எக்ஸ்பிரஷன்ஸ். கொஞ்சம் கூட ஓவர் ஆக்டிங் பண்ணல. செம நடிப்பு. கிருஷ்ணா, அவளாஞ்சி, சாக்லேட், நிலா - இந்த நாலு வார்த்தைய விக்ரம் எத்தன தடவ சொன்னாலும் போரடிக்கல. நிறைவான நடிப்பு. முழு நிறைவான நடிப்பு.

அழகு என்பது பெண்பால் தான். அதுவும் அமலா பால் தான். 4 சீன்க்கு தான் வந்தாலும் செம ப்ரெஷ். செம ப்ரெசன்ஸ். அனுஷ்கா, தமிழ்ல இது ஒரு லைவ்லி கேரக்டர். கொள்ளை அழகு ம்ற்றும் மெச்சூர்டான நடிப்பு. சூப்பர் அனுஷ்கா.

யாருப்பா அது விக்ரம் குழந்தையா நடிச்சுருக்கது? அநியாயத்துக்கு க்யூட் அந்தப் பொண்ணு. என்னா ஆக்டிங், என்ன அழகு, என்ன முகபாவனை. ஒரு 2 மாசத்துக்கு அந்தப் பொண்ணுக்கு டெய்லி சுத்திப் போடணும். போட்டாலும் போதாது. அவ்ளோ கண்ணுபடும். தேசிய விருதுக்கு கதவுகளை தட்டட்டும். அது அக்குழந்தைக்கு கிட்டட்டும்.

இந்த மாதிரி ஒரு கனமான கதைல சந்தானம் காமெடி கச்சிதமா அமஞ்சது சூப்பர். செம டைமிங். செம கல கல. இது போக நாசர், எம்.எஸ்.பாஸ்கர், அந்த கூத்துப்பட்டறைகார்(மதராஸப்பட்டினத்துல எ,ஏ.. பி,பீ சொல்லுவாரே) எல்லாருமே பிரமாதமான நடிப்பு.

யாருப்பா அது விக்ரம் குழந்தையா நடிச்சுருக்கது? அநியாயத்துக்கு க்யூட் அந்தப் பொண்ணு. என்னா ஆக்டிங், என்ன அழகு, என்ன முகபாவனை. ஒரு 2 மாசத்துக்கு அந்தப் பொண்ணுக்கு டெய்லி சுத்திப் போடணும். போட்டாலும் போதாது. அவ்ளோ கண்ணுபடும். தேசிய விருதுக்கு கதவுகளை தட்டட்டும். அது அக்குழந்தைக்கு கிட்டட்டும்.
இந்த மாதிரி ஒரு கனமான கதைல சந்தானம் காமெடி கச்சிதமா அமஞ்சது சூப்பர். செம டைமிங். செம கல கல. இது போக நாசர், எம்.எஸ்.பாஸ்கர், அந்த கூத்துப்பட்டறைகார்(மதராஸப்பட்டினத்துல எ,ஏ.. பி,பீ சொல்லுவாரே) எல்லாருமே பிரமாதமான நடிப்பு.

படத்தோட முதல் பாதில வர்ற ஒவ்வொரு சீனும், ஒவ்வொரு ப்ரேமும் கவிதை. ஒரு சீன் கூட, ஒரு ஷாட் கூட மிகைப்படுத்தலா எதுவுமே இல்ல. விஜயோட அழகியலும், ரசனையும் ஒவ்வொரு சீன்லயும் மிக அழகா வெளிப்பட்டுருக்கு. பின் பாதி விறு விறுன்னு, செமயா இருக்கு. எந்தக் குறையுமே சொல்ல முடியாது இந்தப் படத்துல.

யாராச்சும் பீட்டர் மாமாக்கள் இது "Seane’s I am Sam" ஓட காப்பி. அப்படி இப்படி ஏதாச்சும் சொல்றதா இருந்தா, தனியா போய் சொல்லிக்கோங்க. அதே மாதிரி படத்துல் க்ளிஷே நெறைய இருக்கு. விக்ரம் மருந்து வாங்கித் தர்ற சீன், கிளைமாக்ஸ்க்கு முன்னாடி கோர்ட்ல வர்ற அப்பா மக சீன் லாம் க்ளிஷேன்னு சொல்றவங்க, கொஞ்சம் ஓரமா போய்ருங்க... இந்த டெம்ப்ளேட் க்ளிஷேக்கள் எங்களுக்கு தேவை. அந்த ரசனையும், சென்டிமென்டும் எங்களுக்கு தேவை.

அத்தனை பாட்டும் சூப்பர், செம சூப்பர். BGM சூப்பர், சூப்பரோ சூப்பர் .கதை சூப்பர், திரைக்கதை சூப்பரோ சூப்பர்.

வசனங்கள். இந்த படத்துக்கான முழு அர்த்தத்தை கொண்டு வந்ததே டயலாக்ஸ்தான். அப்பா, பொண்ணுக்குள்ள பேசிக்கிற மாதிரி இருக்க அத்தன வசனமுமே அருமை.
ஒரு மதராஸபட்டினம், ஒரு பொய் சொல்லப் போறோம் மாதிரி விஜய்க்கு இது இன்னும் ஒரு மைல்கல். விஜய் இயக்குனரா இன்னும் ஒரு 4 படம். அதுக்கு அப்புறம் அவர் தொடப் போகும் உயரமே வேற. இது விக்ரம் படம்தான், ஆனா ஒவ்வொரு சீன்லயும் விஜயோட "taste and touch” classical. Hats off Vijay. Hats Off.

எப்ப வேணாலும் பாக்கலாம்யா. லேப்டாப்ல போட்டு வச்சு 200 தடவ வேணாலும் பாக்கலாம்யானு சொல்லக்கூடிய இந்தப் படம். பார்த்தே தீர வேண்டிய தமிழ்ப்படம்.

தெய்வத்திருமகள் – Classic, Fabulous, Awesome Movie attempt. A Feeel good and Must watch Genere.

வசனங்கள். இந்த படத்துக்கான முழு அர்த்தத்தை கொண்டு வந்ததே டயலாக்ஸ்தான். அப்பா, பொண்ணுக்குள்ள பேசிக்கிற மாதிரி இருக்க அத்தன வசனமுமே அருமை.

ஒரு மதராஸபட்டினம், ஒரு பொய் சொல்லப் போறோம் மாதிரி விஜய்க்கு இது இன்னும் ஒரு மைல்கல். விஜய் இயக்குனரா இன்னும் ஒரு 4 படம். அதுக்கு அப்புறம் அவர் தொடப் போகும் உயரமே வேற. இது விக்ரம் படம்தான், ஆனா ஒவ்வொரு சீன்லயும் விஜயோட "taste and touch” classical. Hats off Vijay. Hats Off.

எப்ப வேணாலும் பாக்கலாம்யா. லேப்டாப்ல போட்டு வச்சு 200 தடவ வேணாலும் பாக்கலாம்யானு சொல்லக்கூடிய இந்தப் படம். பார்த்தே தீர வேண்டிய தமிழ்ப்படம்.

தெய்வத்திருமகள் – Classic, Fabulous, Awesome Movie attempt. A Feeel good and Must watch Genere.

வைரத்தின் வரிகள்.. ஒரு ரசிகன் குரல்...

2011-07-14T05:12:00.000-07:00

இன்று கவிஞர் வைரமுத்துவின் மூத்த மகன் "என்னமோ ஏதோ" புகழ் மதன் கார்கி கூகிள் பஸ்ஸில் ஒரு கேள்வியை முன் வைத்திருந்தார். "Which one do you think is your most favourite line penned by my father? "... அதற்குப் பதிலாக இதோ...

எனக்கு கவிஞரை ஒரு பாடலாசிரியர் என்பதைத் தாண்டி ஒரு படைப்பாளி என்ற பரிமாணத்தில்
தான் மிகவும் பிடிக்கும்..

நான் அவருடைய பாடல்களை ரசித்ததை விட அதிகமாய் அவருடைய புத்தகங்களின் அடிமை. அவருடைய புத்தகங்களில் அவர் கையாளும் உவமைகளின் மீதான ஆளுமை அபாரமான ஒன்று. எப்படி இவரால் மட்டும் இப்படி யோசிக்க முடிகிறது என்று மீண்டும் மீண்டும் வியக்க வைக்கும் உவமைகள். உவமை அணியும், தற்குறிப்பேற்ற அணியும் இவருக்கு விரலிடுக்கிலேயே வாய்க்கப் பெற்றவை.

இருப்பினும் எனக்கு மிக மிக மிகப் பிடித்த கவிஞரின் பாடல் வரிகளின் தொகுப்பாக இதோ...

-----------------------------------------------------------------------------------------------

ஒரு காதலன், தான் எந்த அளவுக்கு அந்தக் காதலால் முழ்கிக் கிடக்கிறான் என்பதைச் சொல்லும் விதமாய் டூயட் படத்தில், அஞ்சலி அஞ்சலி பாடலில் அமைந்த வரிகள்...

"கடலிலே மழை வீழ்ந்த பின் எந்தத் துளி மழைத்துளி...
காதலில் அது போல நான் கலந்திட்டேன் காதலி.."

-------------------------------------------------------------------------------------------------

மீண்டும் ஒரு காதலனின் காதல் வலியை வலிமையாய் உணர்த்திய வரிகள் உயிரே பாடலில் இருந்து....

"காற்றின் அலை வரிசை கேட்கின்றதா...
கேட்கும் பாட்டில் ஒரு உயிர் விடும் கண்ணீர் வழிகின்றதா...

நெஞ்சு நனைகின்றதா...
இதயம் கருகும் ஒரு வாசம் வருகிறதா,
காற்றில் கண்ணீரை ஏற்றி,
கவிதைச் செந்தேனை ஊற்றி,
கண்ணே உன் வாசல் சேர்த்தேன்"
-------------------------------------------------------------------------------------------------

ஒரு பார்வையற்றவனின் காதல் உணர்வை மிக அழகாய்ச் சொன்ன வரிகள், ராஜபார்வை படத்திலிருந்து...
அந்தி மழை பொழிகிறது பாடலில்…

"கண்ணுக்குள் முள்ளை வைத்து யார் தைத்தது..
தண்ணீரில் நிற்கும் போதே வேர்க்கின்றது.. "
-------------------------------------------------------------------------------------------------

கருமையின் அழகை, கருப்பு நிறத்தின் தன்மையை இதை விட வேறு யாராலும் இத்துணை ரசனையாய் சொல்வது முடியவே முடியாது...

அலைபாயுதே படத்தில் வந்த வரிகள்...

"இரவின் நிறமே இரவின் நிறமே..
கார்காலத்தின் மொத்த நிறமே..
காக்கைச் சிறகில் காணும் நிறமே..
பெண்மை எழுதும் கண்மை நிறமே..
வெயிலில் பாடும் குயிலின் நிறமே..
எல்லாம் சேர்ந்து கூந்தல் நிறமே..
எல்லாம் சேர்ந்து கூந்தல் நிறமே.."

-------------------------------------------------------------------------------------------------

காதலி வார்த்தைகளின் காதல் முரணை மிக அழகாக கட்டியங்கூறும் புன்னகை மன்னன் வரிகள்...
ஏதேதோ எண்ணம் வளர்த்தேன் பாடலில்...

"நீ பார்க்கும் போது பனி ஆகிறேன்…
உன் மார்பில் சாய்ந்து குளிர் காய்கிறேன்…"

-------------------------------------------------------------------------------------------------

மகன்களுக்கு மட்டுமே தந்தையாகிப் போனாலும், ஒரு மகளிடம் கொண்டிருக்கும் தந்தைநேசத்தை தனதாக்கி எழுதிய தங்க வரிகள்...

"தந்தைக்கும் தாய் அமுதம் சுரந்ததம்மா...
என் தங்கத்தை மார்போடு அணைக்கையிலே.."

"பெண் பிள்ளை தனியறை புகுந்ததிலே,
ஒரு பிரிவுக்கு ஒத்திகையை பார்த்துக் கொண்டேன்... "

பாற்கடல் புத்தகத்திலே "நீங்கள் சமீபத்தில் அழுத தருணம் எது?" என்று கேட்கப்பட்ட கேள்விக்கு, இந்த பாடல் எழுதி முடித்து விட்டு மகள் என்றொரு பெண்பிள்ளை இல்லையே என்ற ஏக்கத்தில் அழுததாய் கவிஞர் கூறியிருந்தார்.
-------------------------------------------------------------------------------------------------

வைர வரிகளை சின்னக்குயில் சித்ரா தனது குரலால் மிகச்சிறந்த உணர்வுகளை உணரச் செய்யும் பாடல்...

கண்டு கொண்டேன் கண்டு கொண்டேன் படத்திலிருந்து... எங்கே எனது கவிதை பாடலில்...

"பாறையில் செய்தது என் மனம் என்று தோழிக்கு சொல்லி இருந்தேன்...
பாறையின் இடுக்கில் வேர் விட்ட கொடியாய் நீ நெஞ்சில் நுழைந்து விட்டாய்..."

எனது பெங்களூரின் தனிமையான கடுங்குளிர் நள்ளிரவுகளில், இந்தப் பாடல் ஏற்படுத்திய ஏகாந்தம், ம்ம்ம்...

------------------------------------------------------------------------------------------------

அவருடைய சுயசரிதமான “இதுவரையில் நான்” ஐ மதன் கார்க்கியின் பிறப்போடு, தனது முதல் குழந்தையை பார்த்த முதல் பார்வையோடு முடித்திருப்பார் கவிஞர். அதுதான் அவர் முதல் பாடல் பிரசவித்த மாலையும் கூட. அதிலே பாரதிராஜாவும், இளையராஜவும் உச்சி முகர்ந்து பாராட்டியதாய் அவர் கூறும் அந்த இரண்டு வரிகள். அவருடைய மனைவி பொன்மணியின் பெயரோடு தொடங்க வேண்டும் என்று, எழுதப்பட்ட "பொன்மாலைப் பொழுது" பாடலில் வரும் இரண்டு வரிகள்..

"வானம் எனக்கொரு போதிமரம்...
நாளும் எனக்கது சேதி தரும்.."

------------------------------------------------------------------------------------------------

திரைப்பாடல் இலக்கியம் ஆகுமா? என்ற கேள்விக்கு சில பாடல்களின் மூலம் "ஆம்" என்ற பதிலை ஆணித்தரமாக கூறியவர் கவிஞர்...

அதிலே இந்த வரிகள்.. இளைய நிலா பொழிகிறது என்ற பாடலில் வரும் வரிகள்... எனக்கு மிக மிக பிடித்த வரிகள்.

"முகிலினங்கள் அலைகிறதே முகவரிகள் தொலைந்தனவோ
முகவரிகள் தவறியதால் அழுதிடுமோ அது மழையோ"

மேகங்கள் முகவரியைத் தொலைத்து விட்டு அலைந்து திரிந்து அழுகின்றதால் வருகிற கண்ணீர்தான் மழையா ? என்று தன் குறிப்பை ஏற்றி, தற்குறிப்பேற்ற அணியை அசாதாரணமாய் கையாண்டிருப்பார் கவிஞர்.

------------------------------------------------------------------------------------------------

பிறந்த இடம் பெயர்ந்து வேறு இடம் செல்லும் ஒருவனது, ஒரு சமூகத்தினது வார்த்தைகளை இதைவிட வலிமையாய் சொல்லவே முடியாது, என்று கண்ணீர் வரவழைத்த வரிகள்...
கன்னத்தில் முத்தமிட்டால் படத்தில் விடை கொடு எங்கள் நாடே பாட்டில் வரும் வரிகள்...

"கந்தல் ஆனாலும் தாய் மடிபோல் ஒரு சுகம் வருமா வருமா ???
சொர்க்கம் சென்றாலும் சொந்த ஊர் போல் ஒரு சுதந்திரம் வருமா வருமா ???
கண் திறந்த தேசம் அங்கே...
கண் மூடும் தேசம் எங்கே..."

------------------------------------------------------------------------------------------------

கடலிலே மழை வீழ்ந்த பின் எந்தத் துளி மழைத்துளி...
அவர் கூறியதைப் போலவே, கவிப்பேரரசின் வரிகளுள் எந்த வரி பிடிக்கும், என்று பிரித்து பார்ப்பது மிக மிகக் கடினம்.

சிறிது தாமதமாக உங்களுக்கு பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்களை உரித்தாக்கி கொள்ளுகின்றேன்... வாழ்க பல்லாண்டு...

----

விரைவிலேயே ஆனந்த விகடனில் கவிஞர் எழுதப் போகும் தொடருக்காக அல்ல, வரிகளுக்காக அல்ல, ஒவ்வொரு வார்த்தைக்குமாக காத்திருக்கும் ஒரு கடைநிலை ரசிகன்....

பயணத்தில் பாதித்த பாஸ்கர்...

2011-02-13T11:23:00.000-08:00

பயணம்... மிக அருமையான திரைப்படம். ஒவ்வொரு கதாப்பாத்திரமும் நடிகர் தேர்வும் கனகச்சிதம்... ஆனால் அதில் ஒரு நடிகர் அவர் நடிப்பு என்னை மிகவும் பாதித்தது என்றே சொல்ல வேண்டும்.

எம்.எஸ். பாஸ்கர்.

ஒரு காது பட்டாபியா சீரியல்ல வந்த அக்கவுண்டன்ட் பாஸ்கர தமிழ்த் திரையுலகம் இது வரைக்கும் அழைச்சுகிட்டு வந்துருக்கது பெரிய விஷயம்.

மொழி படம் பாக்கேல பாஸ்கரோட நடிப்ப பாத்து ஆச்சரியப்பட்டது உண்மை. "Watch my words... ஒரு நாள் இல்லேன்னா ஒரு நாள்.... " இந்த டயலாக்
படம் ரிலீஸ் ஆகி ரொம்ப நாளைக்கு அப்புறம் வரைக்கும், ஏன் இப்பவும் கூட நான் பேசேல என் பேச்சுல வர்ற வசனம். அந்தப் படத்துல ஜோதிகா காரெக்டருக்கு சமமா என்னைய பாஸ்கரோட புரபொசர் கதாப்பாத்திரமும் பாதித்திருந்தது.

ஆனல் இந்த பயணம் படம் அவரோட நடிப்புல இன்னோரு பரிமாணம் காமிச்சுருக்கது உண்மையிலேயே பிரமாதம்.பயணம் படத்தில் பாஸ்கர் பண்ணிருக்க பாதிரியார் அல்போன்ஸ் கதாப்பாத்திரம் நிச்சயமா இன்னுமொரு உயர்ந்த மைல்கல்.

"இங்க இருக்க எல்லாருக்கும் குடும்பம் இருக்கு,கடமை இருக்கு. எனக்குன்னு தேவன் ஒருத்தனே. ஊழியம்தான் என் கடமை. அதனால் அடுத்து யாரையாவது கொல்லணும்னா என்னையக் கொல்லுங்க.. சரியா?" இந்த வசனத்த பேசேல பாஸ்கரோட அந்த உணர்ச்சியும் எக்ஸ்பிரஸன்சும் ஒரு வார்த்தைல சொல்லணும்னா "மார்வெலஸ்". எம்.எஸ். பாஸ்கரின் நடிப்பில் கதாப்பாத்திரத்தில் வசனங்களில் செயல்களில் உள்ளார்ந்த திறமை சாத்தியமாய் வெளிப்பட்டு இருக்கிறது. அதுலயும் அந்த பிளைட்ல இளைஞன் சாகும் போது பிரேயர் பண்றதாகட்டும்... செத்துப் போன தீவிரவாதிகள் பக்கத்துல பிரேயர் பண்ர சீனாகட்டும் - ஹேட்ஸ் ஆப் ராதா மோகன் சார்.

இனிமேலாவது பேரரசு மாதிரி இயக்குநர்கள் பாஸ்கரை நடிக்க அழைக்காமல் இருப்பது உசிதம் என்றே படுகிறது. பல இயக்குனர்கள் அவர காமெடிக்கு மட்டும் பயன்படுதுறத நிறுத்திகிட்டு அவரோட திறமைக்கு தகுந்த கதபாத்திரங்கள பிரத்யோகமாய் உருவாக்குனா அவரால் தொடப்படக்கூடிய உயரம் அளக்க முடியாததாய் இருக்கும் என்பது சத்தியம்.

கடைசியாக செவிவழிச் செய்தியாய் கேட்ட ஒன்று... "பாஸ்கர்லாம் பயங்கர திறமைசாலி. பாஸ்கர் உங்களுக்கு இந்தப் படத்துல இந்த காரெக்டர். நீங்க இந்த ஸ்லாங்க்ல பேசணும்னு சொன்னா கரெக்ட்டா 15 நிமிஷத்துல பொறந்ததுலர்ந்தே அந்த ஸ்லாங் பேசுன ஆள் மாதிரி மாறி வந்து நிக்கிற ஆளுய்யா. எனக்கே சமயத்துல ஆச்சர்யமா இருக்கும்"

சொன்னதாய் அறியப்படுபவர் நமது உலக நாயகன் கமல்.

காவலன்... காப்பாத்திட்டான்....

2011-01-15T10:23:00.000-08:00

காவலன்... காப்பாத்திட்டான்....

ஸ்ஸ்ஸ் அப்பாடா என்று பெருமூச்சு விட்ட பெரிய ரசிகர் கூட்டத்துக்கு நடுவில் நின்ற பொழுது வந்த பூரிப்பு... படம் நல்லாருக்கா? என்று தியேட்டர் வாசலில் நின்று கேட்டவர்களிடம் படம் நல்லாருக்குண்ணா, சூப்பர்ணா... என்று தயங்காமல் சொல்ல முடிந்த போது வந்த சந்தோஷம்.... போதும்... தாரளாமா போதும்...

ரசிகர்கள் எல்லாருமே போக்கிரிக்கு அப்புறமாவே விஜய்கிட்ட இருந்து இதத்தான் எதிர்பாத்துட்டு இருந்தோம். கொஞ்சம் டிலே... ஆனாப் பரவால்ல...

படத்தோட பெரிய ப்ளஸ்... கண்டிப்பா விஜய்... அப்புறமா அசின்...

கதை ஓகே... கிளைமாக்ஸ் டபுள் ஓகே... மூணு பாட்டு சூப்பர்... வடிவேல் காமெடி செம செம...

ட்ரெய்லர்ல போட்டது மட்டும் இல்ல... படம் உண்மையிலேயெ சம்திங்க் டிபரெண்ட் தான்...

படத்துல விஜய்க்கு லவ் மூட் ஆரம்பிக்குறப்ப அசின் ஒரு டயலாக் சொல்லுவா... "பாலைவன பூமில லேசா தூறல் விழ ஆரம்பிச்சுருக்கு. இனிமேல் அட மழைதான்."

அது விஜய பத்தி அவ சொன்ன டயலாக்கா எனக்கு படல... விஜய் ரசிகர்கள்ன்ற பாலைவன பூமில காவலன் தூறலா விழுந்துருக்கு... இனி மறுபடியும் அட மழைதான்... கண்டிப்பா விஜய்கிட்ட இருந்து வெளிய போன ரசிகர்கள் பல பேர் திரும்ப வர்ற காலகட்டம் ரொம்ப துரத்துல இல்ல....

படம் இங்க திருநெல்வேலில இன்னைக்கு சாயங்காலம் நாலு மணிக்குதான் பெட்டி வந்துச்சு... ஏகப்பட்ட பிரச்சனை... இப்போ வரைக்கும் மூணு ஷோவும் ஹவுஸ்புல்லா தான் போய்ட்டு இருக்கு... அதுவும் ரெண்டு தியேட்டர்ல...

என்ன ஒண்ணு... ஒரு மீடியாவும் இந்த படத்த பெருசா கண்டுக்கல்ல. இன்னைக்கு எல்லா டிவில்லயும் எத்தனையோ புது பாட்டு நிகழ்ச்சி வந்துச்சு... ஒண்ணுலயுமே காவலன்ல இருந்து ஒரு பாட்டு கூட போடல... பாக்கலாம்... என்ன ஆனாலும் இளைய தளபதி... தளபதிதான்....

விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா - என்னைத் தாண்டி போய் விட்டது...

2010-02-26T04:41:00.000-08:00

விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா?

"இந்த உலகத்துல எவ்வளவோ பொண்ணுங்க இருக்கும் போது நான் ஏன் ஜெசிய லவ் பண்ணேன்...??"

காதல நம்ம தேடி போகக் கூடாது.. அதுவா நமக்கு நடக்கனும்.. நம்மளப் போட்டு தாக்கனும்... நம்மள அப்படியே தலகீழா திருப்பி போடனும்...அது எனக்கு நடந்துச்சு"

இந்த 2 வசனங்களோட சிம்பு சொல்ற மாதிரியா ஆரம்பிக்கிற கதை எப்படி எப்படியோ போய் என்னவோன்னு முடியுறதுதான் விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா.

எனக்கு இந்த படம் பிடிச்சிருக்கா இல்லையான்னே தெரியல... படம் முடிஞ்சவுடனே நானும் பாதி படத்துல வர்ற த்ரிஷா மதிரி ஆயிட்டேன்.

படம் முதல் பாதி சூப்பர்... அப்படியே கெளதம் மேனன் டச்.. வழக்கமான கெளதம் படம் போலவே ஹீரோ மெக்கனிக்கல் எஞ்சினீயரிங் முடிச்ச பையன்.ஆனா சினிமா டைரக்க்டராக ட்ரை பண்ணிட்டு இருக்க பையன். சிம்பு அவ்ளோ சின்னப் பையனா தெரியுறான் இந்தப் படத்துல. நல்ல முதிர்ச்சியான நடிப்பு. த்ரிஷா கூட வர்ற சீன்ல லாம் அவ்ளோ ரொமன்டிக்.

த்ரிஷா... அபியும் நானும்ல பாத்த அழகு த்ரிஷவா இது?, மேக்கப்லாம் போட மாட்டோம்னு, ரொம்ப வயசான மாதிரி காமிச்சுருக்காங்க. கிளைமாக்ஸ்க்கு முந்திய கொஞ்சம் காட்சிகள்ல ஓகேயா இருக்கார். ஆனா அவரோட பாத்திரப்படைப்புதான் என்னன்னே புரியல.
"கார்த்திக் நீ ஏன் என்னைய லவ் பன்ற?"
"கார்த்திக் நான் ஏன் உன்னைய லவ் பண்றேன்?"
இந்த 2 டயலாக்கையும் செகண்ட ஹாப்ல அவர் 136வது தடவையா கேக்கேல 'என் உச்சி மண்டைல சுர்ர்ர்..."

ஒரு இடத்துல த்ரிஷா சிம்புகிட்ட சொல்ற வசனம்
"கார்த்திக், உன் பிரச்சனையே நாந்தான்... என்னால தான் உனக்கு எல்லா பிரச்சனையுமே" -

தியேட்டர்ல யாரோ ஒருத்தர் இந்த படத்தோட பிரச்சனையும் நீதாம்மான்னு கவுன்ட்டர் கமென்ட் பாஸ் பண்ணிட்டு இருந்தார். அது கொஞ்சம் உண்மைதான்.

மத்தபடி கதைன்னு பாத்தா.. ஒரே ஒரு வயசு மூத்த மலையாள கிறிஸ்டியன் பொண்ணு... ஹிந்துப் பையன்.. காதல்... "உனக்கு 50 வயசு ஆகேல எனக்கு 49" இந்த மாதிரி கொஞ்சம் கெள்தம் ஸ்டைல் அரித்மெடிக் டயலாகஸ்.. அப்பா ஒத்துக்கல... பிரியுறது... 2 வருஷம் கழிச்சு திரும்ப பாக்குறது... அவ்ளோதான். அப்படியே போகுது.. சில இடங்கள்ல படத்தோட, கதையோட போக்க கே.எஸ்.ரவிக்குமார் வாயாலல்லாம் சொல்ல வச்சுருக்காங்க.

அந்த சிம்பு கூடவே சுத்துற காரெக்டர்ல நடிச்சுருக்கவர் ரொம்ப எதார்த்தமா நடிச்சுருக்கார். 'தோ பாருட தம்பி'னு அவரு பேசுற டயலாக்லாம் நல்லா இருக்கு.
"என்னது கெளதம்கிட்ட அசிஸ்டென்டா சேரனுமா? எதுக்கு தமிழ்ல எங்கிலீஷ் படம் எடுக்கப் போறியா?"ன்ற மாதிரி ரசிக்கத்தகுந்த வசனங்கள் அங்கங்க.

பாட்டுல்லாம் சூப்பர்... 2 மாசமா தமிழ்நாடே கொண்டாடிட்டு இருந்த ஏ.ஆர்.ரகுமானோட காதல் சுனாமி. ஓமணப் பெண்ணேவும் ஆரோமலேவும் கோரியோகிராபி ஓ.கே. ஹோசனாவும், அன்பில் அவன் பாட்டும் அப்படியே வாரணம் ஆயிரம், வேட்டையாடு விளையாடுல பாத்த மாதிரியே அதே ஸ்டைல் கோரியோகிரபி.

படத்துல மீதம் 2 பெரிய ப்ளஸ், கேமரா மற்றும் ஆர்ட் டைரக்க்ஷன். கேமரா கேரளக்காட்சிகள்ளலாம் வாய்ப்பே இல்ல... செம சூப்பர். ஒரு மைல்டான ப்ளாக் டோன் படம் முழுதுமாக. கண்ணை உறுத்தாத வகையில். அற்புதம். போட் ஹவுஸ், தென்னந்தோப்புன்னு கேரளவோட மொத்த அழகையும் அள்ளிருக்காங்க... சூப்பர். ஆர்ட் டைரக்க்ஷனும் ரொம்பவே நல்லருக்கு. நெறைய எடங்கள்ல பளிச்னு.

சிம்பு டைரக்டர் ஆகி ஒரு படம் டைரக்ட் பண்ணும் போது, விண்ணைத் தாண்டி வருவாயாவோட தெலுங்கு சூட்டிங் காமிக்கிற சீன்ஸ் நல்லாருக்கு... அந்த அசிஸ்டென்ட் டைரக்டர் கம் ஹீரோயின் கொள்ளை அழகு. ரசகுல்லா மாதிரி இருக்கு அந்த பொண்ணூ.

படத்துல வர்ற மலையாள டயலாக்குக்கெல்லாம் தமிழ்ல சப்-டைட்டில் போட்ருக்காங்க... அதுல நெறையவே எழுத்துப்பிழை.. ஏன் அப்படி கண்டுக்காம விட்டாங்கன்னு தெரியல.

திரும்பவும் சொல்றேன்... எனக்கு இந்த படம் பிடிச்சிருக்கா இல்லையான்னே தெரியல... ஆனா இன்னோரு தடவல்லாம் பாக்க முடியாதுன்னு நெனக்கிறேன்.

விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா? - அது சும்மா ஒரு பெரிய பாதிப்பில்லாமல் என்னைத் தாண்டி போய் விட்டது...

நெல்லைப் பதிவர்கள் சந்திப்பு - அறிவிப்பு

2010-01-11T03:46:00.000-08:00

எடே சொக்கமேன்னாலும், நம்ம ஊரு மாரி வருமாடே.... நம்ம ஊரு சூப்பர்லா...

அல்வா, இருட்டுக்கடை, தாமிரபரணி, நெல்லையப்பர், வ.ஊ.சி, பாம்பே தியேட்டர், குற்றாலம், பாபநாசம், இளங்கோ-ருசி-எழில்(புரோட்டா) - இதிலெல்லாம் பொத்தம்பொதுவாய் பிரியம் கொண்டிருக்கும் நெல்லையின் பதிவுப் பறவைகளே... வரும் தை பொங்கல் விடுமுறையில் ஒரு நாள் நெல்லையில் ஒரு சிறு பதிவர் சந்திப்பை நடத்தலாம் என்று விரும்புகிறோம் .

இடம் : திருநெல்வேலி, வ.ஊ.சி மைதானம். (இதுதான் நெல்லையில் பொதுவாக எல்லா கெட்டூகேதர்களுக்கும் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் இடம்)

நாள் : 16 - 01 - 2010

நேரம் : 5 மணிக்கு மேல்...

இது நெல்லை மண்ணின் பதிவு மைந்தர்களை ஒன்று சேர்க்கும் முதற்சிறிய முயற்சி...
புது நெல்லை நட்புகளுக்கு பாலம் அமைக்கும் ஒரு புதிய முயற்சி...

நெல்லை மற்றும் சுற்று வட்டாரங்களில் இருக்கும் பதிவர்கள் கண்டிப்பாக வருமாறு கேட்டுக் கொள்ளப்படுகிறார்கள்.. உங்களுடைய வருகையின் உறுதியை இங்கே தொடர்பு எண்ணுடன் பின்னூட்டுமாறு கேட்டுக் கொள்கிறோம்...

தொடர்புக்கு :

ராம்குமார் அமுதன் - 09916729879 (இது பெண்களூராகிய பெங்களூரு நம்பர்.. அதுனால 0 போட்டே அடிங்க :( )
மீன்துள்ளியான் செந்தில் - 9894700676

வலியும் வாழ்வும்...

2010-01-08T06:21:00.000-08:00

இது உரையாடல் கவிதைப் போட்டிக்காக எழுதப்பட்ட கவிதை....

வலியும் வாழ்வும்...

தூசி படிந்த நினைவை துடைத்துப் பார்க்கிறேன்…

மர்மப்பிரேதசங்களில் மங்கலாய்த் தெரிகிறது...

அப்பொழுது நான் பத்தாம் வகுப்பு...

நீ ஒன்பதாம் வகுப்பு... !!

புதுசா வந்துருக்க டியூசன் சார் பொண்ணு -

நம் தெருவில் உன் பெயர்.

புதுசா வந்துருக்க பூப்போட்ட பாவாடை -

என் நினைவில் உன் பெயர்.

உனக்கும் எனக்குமாய் பார்வையில் மட்டுமே பல்லாயிரம் கதைகள்.

நீ உன் தங்கையிடமும் நான் என் தோழனிடமும்

சத்தமாய் பேசி கொண்டது நமக்கான சங்கேத பாஷைகள்...

உன் தங்கை என்னை “அண்ணா” என்று அழைத்த நாளில்

"மாமான்னு சொல்லுடி" என்று நீ அவளைக் குட்டியது

இன்றும் வலிக்கிறது என் உச்சந்தலையில்.

"உனக்கு என்ன வேணும்"

ஊர்கோடித் திருவிழாவில் -

உன்னிடம் நான் பேசிய முழுமுதல் வார்த்தை...

நீ கேட்டு நான் வாங்கி பாதி கடித்து உனக்குக் கொடுத்த

பழம்பரியின் சுவை இன்றும் என் அடி நாவில்...

அப்படியே மாறாமல்...

அதன் பிறகு அதிக நாள் பிடிக்கவில்லை

நாம் காதல் பழகிக் கொள்ள அல்லது

நமக்கான காதலை பழக்கிக் கொள்ள...

குமரண்ணன் கொய்யாத்தோப்பில்,

நாம் பேசிய காதல் பேச்சுக்கள்

காமத்துப்பால் கடந்த காதல்பால் அவை...

உன் சிரிப்பில் நானும் என் பேச்சில் நீயுமாய்

விழுந்து எழுந்து மீண்டும் விழுந்து மீண்டும் தொலைந்த

தூய நாட்கள் அவை...

நான் மிடுக்காய் கல்லூரி செல்வதை

ஓரக்கண்ணால் நீ பார்த்த பெருமிதப் பார்வைகளில்

கிடைத்த அந்த சந்தோஷம்

இன்று பேரறிஞர் எனக்கே எனக்காய் வாசிக்கும்

எந்த வாழ்த்துரையிலும் கிடைக்கவில்லை...

அன்னமாய்ப் பறந்த நம் காதலின்

நெஞ்சில் தைத்தது ஒரு அம்பு...

எய்தது உன் தந்தை..

உனது மாமவின் மரணம் அது...

குடும்பப்பகை குறைக்க அவர் மகனுக்கு நீ என்று

உன் தந்தை கொடுத்த மரணப்படுக்கை வாக்கு

நம் காதலுக்கு அவர்கள் விதித்த தூக்கு...

நான் கல்லூரி முதலாண்டு...

நீ பள்ளியின் இறுதி ஆண்டு...

எங்கே போவது... எப்படி போரடுவது...

மானுடம் என்பதைத் தாண்டி - நீ கிறித்தவள்... நான் இந்து...

என்ன செய்வாய் நீயும்...

என்ன செய்திருக்க முடியும் நானும்...

நம் அம்மாக்கள் ஒன்றும் ஊசி போட்டுக் கொண்டு

கையில் தேநீரோடு

இடுப்புக்கு கீழே வலி தெரியாமல்

பெற்றெடுக்கவில்லையே நம்மை...

தாய்க்கும் வலி கொடுத்து நாமும் வலி பொறுத்து...

வலியோடு வாழத் தொடங்கிய

சராசரி இந்தியக் குழந்தைகள்தானே நாம்...

வலி நம் பழக்கம்... வலி நம் மரபு... வலி நம் வாழ்வு...

பொறுத்துக் கொண்டு பிரிந்து விட்டோம்...

நாம் நீயாகவும் நானாகவும்,

உன் குடும்பமாகவும் என் குடும்பமாகவும்...

சமூகத்தில் தான் எத்தனை எத்தனை சட்ட சிக்கல்...

வெளிப்பார்வைக்கு நன்றாகத்தான் இருந்தாய் நீயும்...

ஏன் நானும் தான்...

நான் விஞ்ஞானி... நீ ஆதர்ச குடும்பத்தலைவி...

நீ உன் கணவன் உன் மகள்... நான் என் மனைவி என் மகன்...

மாற்றங்கள் மாறி மாறி மாற்றங்களாய் மாறிப் போக...

நீ - உன் கணவன் - உன் மகள் - உன் மருமகன் - உன் பேரன்...

நான் - என் மனைவி - என் மகன் - என் மருமகள் - என் பேத்தி...

உன் பேரனும் என் பேத்தியும் ஒரே கல்லூரிதானாமே...

என் மனைவி என்றோ சொன்னாள்...

என்னவெல்லாம் பார்த்து விட்டோம்...

எல்லாமே கடந்து வந்தோம்...

பூமி சுற்றாத நாள் ஒன்றிரண்டு இருந்திருக்கக் கூடும்...

நிலவும் சூரியனும் அருகாமையில் - நிகழ்ந்திருக்கக் கூடும்...

நீ என்னையும் நான் உன்னையும் நினைக்காத நாள் -

இன்றைத் தவிர இன்னொன்று இருந்திருக்க வாய்ப்பே இல்லை...

அன்று நீ இல்லை - எனக்கு மட்டும்...

இன்று நீ இல்லை - எல்லோர்க்குமே...

அழுதபடி உன் கணவன்... உன் மகள்... பேத்தி...

உற்றார்.. உறவினர்...

நான் அழவில்லை... நான் அழவில்லை...

"கடைசியாய் முகம் பார்ப்பவர்கள்... முத்தமிடுபவர்கள்... செய்யலாம்..."

பாதிரியார் சொல்லச்சொல்ல....

என்னால் முடியாது...

உன்னை... உன் பெண்மையை... உன் தாய்மையை..

கலங்கப்படுத்தி என்னால் முத்தமிட முடியாது...

யாரும் பார்க்காமல் கண்ணீர் காட்டாமல்...

அடி காதலீ...

இங்கே தவணை முறையில் உருகிக் கொண்டிருப்பது

வர்த்தியின் மெழுகு மட்டுமல்ல

என் உயிரும்தான்...

என் செய்வேன் நான்...

வலி நம் பழக்கம்... வலி நம் மரபு... வலி நம் வாழ்வு...

மதுவந்தினி @ நெல்லை எக்ஸ்பிரஸ்...

2009-12-18T03:31:00.000-08:00

இது அன்புடன் ராட் மாதவ் நடத்தும் “செம்மொழிப் பைந்தமிழ் மன்றம்” வழங்கும் பரிசுப் போட்டிகாக எழுதப்பட்ட சற்றே பெரிய சிறுகதை...

"ஒரு இளைஞன்..ஒரு இளம் பெண்...ஒரு சிறு ரயில்/பஸ் பயணம்...காதல்" - இந்தக் குறிப்புகளுக்காக எழுதப்பட்டது... படித்து விட்டு ஒரு கருத்து சொல்லுங்கள்...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

மதுவந்தினி @ நெல்லை எக்ஸ்பிரஸ்...

"இன்னைக்கு வேலை அவ்வளவா இல்ல... கொஞ்சம் கம்மிதான்"

……
"ஆமா... ஆமா... ஊருக்குப் போறேன்.. சாயங்காலம்"

………
"ம்ம்ம்... நெல்லை எக்ஸ்பிரஸ்"

……..
"இல்ல.. யாரும் கூட வரல தனியாதான் போறேன்"

……..

"ம் ம் ம்.. சரி சரி வைக்கட்டுமா?" சொல்லிவிட்டு தொலைபேசியை வைத்தேன்.

எனது கணிணித்திரையின் வலது ஓரம் 3.35 PM காட்டிக் கொண்டிருந்தது. ம்ம்ம்.. கிட்டத்தட்ட ஆறு மாதம் கழித்து ஊருக்குப் போகிறேன். நினைக்கயிலேயே பரவசமாக இருந்தது. வேலை அவ்வளவாக இல்லை. ஒரு 7 மணிக்கு கிளம்பி ரயில் நிலையம் போனாலே போதும். இப்போதைக்கு பொழுது போகல. என்ன பண்றது? கூகிள் டாக்கில் பசங்க யாராவது இருந்தால் கொஞ்ச நேரம் மொக்க போடலாம். தேடிப்பார்க்கிறேன்... ஏதுவாக யாருமே இல்லை. என்ன பண்றது? அனிச்சையாய் அடிக்கிறேன்... ஓர்க்குட்.காம். வழக்கம் போல் எனக்கு எவனுமே எந்தச் செய்தியும் அனுப்பவில்லை. அப்படியே சொடுக்கியை மேலும் கீழும் சுற்றினேன்... "நியூயார்க்கில் முதல் பனிமழை..." "அனைவருக்கும் கிறிஸ்துமஸ் வாழ்த்துக்கள்" நண்பர்கள் எல்லாரும் ஏதேதோ ஸ்டேட்டஸ் செய்திகள் போட்டிருந்தார்கள். ஒன்றுமே மனதில் லயிப்பதாய் இல்லை. அப்படியே பார்த்தேன்... பக்கத்தில் வைரமுத்து மீசை தடவி சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்... வைரமுத்து ரசிகர்கள் குழுமம். அதனைச் சொடுக்கி உள்ளே சென்றேன். எல்லாம் ஒரு வரி இரண்டு வரியில் நிறைய கவிதைகள் எழுதி வைத்திருந்தார்கள். ம்ம்ம்... மணியைப் பார்த்தால் 4.15 காட்டிக் கொண்டிருந்தது.

மீண்டும் அனிச்சையாய் சொடுக்கியைச் சுற்றினேன்...குழுமத்தின் உறுப்பினர் பட்டியலில் ஒரு புகைப்படம். ஒரு குழந்தை மண்ணை எடுத்து மூஞ்சியில் பூசிக் கொண்டிருப்பது போல்... அத்தனை அழகு... அத்தனை வெகுளித்தனம்... அத்தனை நயம்... அத்தனை லயம்... அந்த புகைப்படத்திலே. ச்சே எத்துணை ரசனைக்காரர் இந்த ப்ரொபைலின் சொந்தக்காரர்... நினைத்துக் கொண்டே அந்த ப்ரொபைலின் நிரலியை சொடுக்க முற்பட்ட பொழுது தான் அந்த பெயரைக் கவனித்தேன். மதுவந்தினி. ஒருமுறை உச்சரித்துப் பார்த்தேன்.. ம-து-வ-ந்-தி-னி. அழகான பெயர்... நிரலியைச் சொடுக்கி உள்ளே சென்றால் அந்தக் குழந்தை படம் தெளிவாய்த் தெரிந்தது. அப்படியே சொடுக்கியைச் சுற்றினேன். யாரெல்லாமோ அவளைப் பற்றி டெஸ்டிமோனியல்கள் எழுதியிருந்தார்கள்.
"இவள் மிக ரசனைக்காரி..." "இவள் தனித்துவமானவள்..." "இவள் பெரிய படிப்பாளி..." "இந்த புஜ்ஜிக்குட்டி என் செல்லக்குட்டி..." விதம் விதமாய் 7 டெஸ்டிமோனியல்கள். இத்தனைக்கும் இடையில் ஒரே ஒரு வாசகம் மட்டும் என்னை மீண்டும் மீண்டும் வாசிக்க வைத்தது. யாரோ ஒரு தாடிக்கார இளைஞன் எழுதியிருந்தான். "தயவு செய்து மிகைப்படுத்துகிறேன் என்று நினைக்காதீர்கள்... மதுவந்தினி - 23 வயதில் ஒரு அன்னை தெரசா இவள்..." யாரோ ஒரு நல்ல பெண் போலும். நினைத்துக் கொண்டே அந்தக் கணிணித்திரையை மூட முற்பட்ட பொழுதுதான் அதைக் கவனித்தேன். என் கண்களை என்னாலேயே நம்ப முடியவில்லை. கண்களைக் கசக்கி நன்றாகத் திறந்து பார்த்தேன். அவளுடைய ஸ்டேட்டஸ் செய்தி பளிச்சிட்டுக் கொண்டிருந்தது...

"ஹைய்யா... இன்னைக்கு ராத்திரி நெல்லை எக்ஸ்பிரஸ்ல பாட்டி வீட்டுக்கு போறேனே :) :) :)"

இந்தப் பெண்... இந்த 23 வயது அன்னை தெரசா... இந்த மகா ரசனைக்காரி... நான் போகும் ரயிலில் தான் பயணிக்கப் போகிறாள்... இந்த இளந்தென்றல் என்னிலிருந்து ஒரு 100 மீட்டர் பரப்பிற்குள் தான் இன்று இரவு முழுதும் வீசப் போகிறது...

பார்க்க முடியுமா? தெரியாது... பேச முடியுமா ? தெரியாது... குறைந்தது அவள் எந்தப் பெட்டியில் வருகிறாள் என்று தேடவாவது முடியுமா? தெரியவே தெரியாது... இருந்தாலும் நம் பெட்டியாகவே இருந்து விட்டால்? பார்க்கலாம்... நினைத்துக் கொண்டே அந்த ப்ரொபைலின் ஒவ்வொரு வரியயையும் உற்று உற்றுப் படித்தேன்.

என்னைப் பற்றி : நமக்கு கெடக்கிறது கெடைக்காம போகாது... கெடைக்காதது கெடைக்கவே கெடைக்காது... தலைவரோட வழில அப்படியே போய்ட்டு இருக்க சாதாரண பொண்ணு.. - ரஜினி ரசிகை போலும்...

பேசத் தெரிந்த மொழிகள் : தமிழ், ஆங்கிலம், ஹிந்தி, மலையாளம், தெலுங்கு, ப்ரெஞ்ச். - ஒரு நிமிடம் ஆட்டம் கொடுத்தது எனக்கு.

திருமண பந்தம் : இன்னும் ஆகவில்லை... - எனக்கு மூச்சுக் காற்று சீரானது...

பிடித்த படங்கள் : நாயகன், மொழி, காதல், கல்லூரி, அபூர்வ சகோதரர்கள், அன்புள்ள ரஜினிகாந்த், மின்னலே, காதல் கொண்டேன், ஆறிலிருந்து அறுபது வரை, காதலுக்கு மரியாதை, அம்முவாகிய நான் இந்தியன், மின்சார கனவு.
- அட !!! அத்தனையும் எனக்கும் பிடித்த - மிக மிக பிடித்த படங்கள். சத்தியமாய் நான் சொல்வதெல்லாம் உண்மை. உண்மையைத் தவிர வேறெதுவும் இல்லை.

பிடித்த புத்தகங்கள் : வைரமுத்து, சுஜாதா, சேட்டன் பகத் எழுதிய அனைத்தும்..
பிடித்த உணவு : அம்மா சமைக்கும் எல்லாம்.
:
:
:
:
உன் வருங்காலத் துணை எப்படி இருக்க வேண்டும் : எனக்கும் அவருக்கும் பிடித்தது ஒரு 70% பொதுவாக இருக்க வேண்டும்.

மனக்கணக்கு போட்டு பார்க்கிறேன். 70 அல்ல 90%க்கும் மேலயே ஒத்துப் போகிறது. மணி சரியாக 5. 9 மணிக்கு ரயில். எப்படியும் ரயில் பயணிகள் சார்ட் ஒரு 7 மணிக்குள்ளாவது தயார் ஆகி விடும். எப்படியாவது இன்று இவளை பார்த்து விட வேண்டும். அவள் ப்ரொபைலை மீண்டும் ஒரு முறை பார்த்து அவள் பள்ளி கல்லூரி எல்லாம் உறுதி செய்து கொண்டேன். எங்கே வேலை செய்கிறாள் என்பது மட்டும் இல்லை. முடிவோடு கிளம்புகிறேன். என் இரு சக்கர வாகனம் நேராக அடையார் ஒடிசியில் போய் நின்றது. சேட்டன் பகத்தின் "2 ஸ்டேட்ஸ்", வைரமுத்துவின் "காவிநிறத்தில் ஒரு காதல்" வாங்கிக் கொண்டேன். வண்டியை வீட்டில் விட்டு விட்டு பறக்கும் ரயில் பிடித்த பொழுது மணி பார்த்தேன் 5.45.

"டிங் டிங்ங்ங் ... எழும்பூர் ரயில் நிலையம் உங்களை அன்போடு வரவேற்கிறது"

நான் போய் ரயில் சார்ட் ஒட்டும் இடத்தில் தேடிப் பார்க்கிறேன். இன்னும் நெல்லை எக்ஸ்பிரஸ்க்கான சார்ட் வரவில்லை. இரண்டாவது நடைமேடை தான் பொதுவாக நெல்லை எக்ஸ்பிரன் வரும் நடை மேடை. போய் அமர்ந்து கொண்டேன். என்னென்னவோ தோன்றியது. ஒருவேளை அவளைக் கண்டுபிடிக்க முடியாமலே போய்விட்டால்.... அவள் ஓர்க்குட் பெயரும் பயணச்சீட்டுப் பெயரும் வேறு வேறாக இருந்து போனால்... அவள் குளிர்சாதனப் பெட்டியில் வந்தால் - பார்க்க முடியாமல் போனால்... நடப்பது நடக்கட்டும்.... காவி நிறத்தில் ஒரு காதலை புரட்ட தொடங்கினேன். ஒரு 8 மணி ஆனது. ரயில் நடைமேடைக்கு வந்து விட்ட்து. பயணிகள் விவரம் ஒட்டத் தொடங்கியிருந்தார்கள் இருவர். முதல் விவரச்சீட்டைப் போய் பார்த்தேன்... "மதுவந்தினி F 23" இல்லை... இரண்டு மூன்று நான்கு... இல்லை... சரி குளிர்சாதன வகுப்பாக இருக்குமா? சரி இதைவிட்டு அங்கு போய் பார்க்கிறேன்... அங்கும் இல்லை. மீதம் இருப்பது இரண்டாம் வகுப்பில் 9 பெட்டி.. முதல் வகுப்பில் 1... 10 பெட்டிகள்தான்... விடாமுயற்சி, மனம் தளராதே, கனவு காணுங்கள்... என்னென்னெவெலாமோ எண்ணத்தில் ஓடுகிறது. கடவுள் இம்முறை என்னை அதிகம் சோதிக்கவில்லை. S7ல் தட்டுப்பட்டது "மதுவந்தினி F 23" கண்டிப்பாக அவளாகத்தான் இருக்க வேண்டும்... 19ஆம் எண் இருக்க்கை. மேல் இருக்கை. என்னுடைய பயணச்சீட்டை எடுத்துப் பார்க்கிறேன், S8 4ஆம் எண் இருக்கை. சரி ஒரு பெட்டிதான் வித்தியாசம். இருந்தாலும் இந்தப் பெட்டியிலேயே யாரிடமாவது மாற்றீக் கேட்கலாமா. 22ஆம் எண் இருக்கை "S7 சுந்தரேசன் M 55" என்று போட்டிருந்தது. இவந்தான்... மன்னிக்கவும்... இவர்தான் சரியான ஆள் என்று தோன்றியது எனக்கு. 55 வயது, மேல் இருக்கை வேற... அதுக்கு S8 ல இருக்க நம்மளோட கீழ் இருக்கையைக் கொடுக்கலாம். கஷ்டப்படாமலாவது வருவார். பேசிப் பார்க்கலாம். நினைத்துக் கொண்டே அந்த இருக்கையில் போய் அமர்கிறேன். 9 மணிக்கு ரயில் புறப்பாடு.. நான் அமர்ந்திருந்த இருக்கைத் தொகுப்பில் இன்னும் யாரும் வரவில்லை. நிறைய யோசனைகள் வந்து வந்து போனது. நாம் செய்வெதெல்லாம் சரியா? யாருன்னே தெரியாத ஒரு பொண்ணுக்காக இவ்வளவு கஷ்டப்படணுமா?

எங்கோ ஒரு அசீரீரி வைரமுத்து குரலில் ஒலித்தது...

"ஐந்தங்குல இடைவெளியில்

அமிர்தம் இருந்தும்

பட்டினி கிடந்து

பழகியதுண்டா?

காதலித்துப் பார்..."

யாரோ ஒரு நடுவயதுக்காரர் வந்து பெட்டியில் அமர்ந்து நிந்தனையக் கலைத்தார்.

"சார்... நீங்க எந்த சீட்டு?"
"22 தம்பி... அப்பர் பெர்த்"

ஆஹா... இவர்தானா அது.. பார்த்தால் 55 மாதிரி தெரியலையே... நினைத்துக் கொண்டேன்.

"ஓஹோ... சார் எங்க போறீங்க??"

"திருநெல்வேலிதான் தம்பி... நீங்க?"
"நானும் திருநெல்வேலிதான் சார்..."

அப்படியே பேசிப்பேசி... எங்கே வேலை செய்கிறேன்.. எவ்வளவு சம்பளம்... சொந்த ஊர்.. பூர்வீகம், இத்யாதி இத்யாதி மற்றும் இன்ன பிற விவரங்களையெல்லாம் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டார். வயதானவர்களுக்கே உள்ள பொதுப்பழக்கம்…

யோசித்து யோசித்து தயங்கித் தயங்கிக் கேட்டேன்..
"சார்... தப்பா நெனைக்க கூடாது... நான் இந்தப் பெட்டி கிடையாது. பக்கத்துப் பெட்டி.. என் நண்பனொருத்தன் இந்தப் பெட்டியில் வர்றான்... நானும் கூட பேசிகிட்டே வரலாம்னு பாக்குறேன்.. நீங்க தப்பா நெனைக்கலேன்னா, பக்கத்துப் பெட்டிக்கு போக முடியுமா? அதோட அது லோயர் வேற.. உங்களுக்கு சிரமம் இல்லாமயும் இருக்கும்..." - ஒருவாறாக கேட்டு முடித்தேன்.

"நண்பனா.. எந்த சீட்லப்பா?" - ஒருமாதிரியாய் கேட்டார் அவர்..

"19 சார்" - யோசனை சிறிதும் இல்லாமல் பட்டென்று சொன்னேன்.

"அப்படியா.. ஒரு நிமிஷம் இரு" என்றபடியே எழுந்து போனார்...

திரும்பி வந்தவராய் "அதுல ஏதோ பொண்ணு பேருல்லப்பா போட்டுருக்கு" - நெற்றியைச் சுருக்கிக் கேட்டார்..

"ஆமா சார்... அந்த பொண்ணு என் தோழிதான்... அதுக்காக தான் சொல்றேன்.." கொஞ்சும்... மன்னிக்கவும், கெஞ்சும் தொனியில் சொன்னேன் நான்..

"ம்ம்ம்... ரயில் கிளம்பட்டும்... பார்க்கலாம்..." சொல்லிவிட்டு ஜன்னல் வெளியே பார்க்கலானார்..

"போவாரா.. மாட்டாரா... தெரியவில்லை... எப்படியும் அந்த பொண்ணு வந்தவுடனே என்னைய நாயாக் கூட மதிக்காது... அதுக்கப்புறம் தான் அறிமுகமே படுத்திக்கணும்... அதெல்லாம் பாத்துட்டு இவர் என்னைய ரொம்ப அசிங்கமா நெனச்சாருன்னா.." பலவிதமான சிந்தனைகள் தோன்றி மறைந்த வண்ணம் இருந்தது. அதற்குள் அந்தப் பெட்டிக்கு இன்னொரு நாலு பேர் வந்து சேர்ந்திருந்தார்கள். அந்தப் பெண் இன்னும் வரவில்லை. கனவுமில்லாமல் நினைவுமில்லாமல் ஒரு பதட்ட மனநிலை நிலவியது எனக்கு..

"என்னப்பா.. ரயில் கெளம்ப இன்னும் 5 நிமிஷம் தான் இருக்கு.. எங்கப்பா உன் தோழியக் காணோம்? " கொஞ்சம் சத்தமாகவே கேட்டார் அவர்.

"வந்துருவா சார்.. வந்துருவா..." சொல்லிவிட்டு ஜன்னல் வழியே சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன்..
"இவரு ஏன் இவ்வளவு நோண்டுறாரு... ஆஆஆஆ... " வேர்க்கத் தொடங்கியது எனக்கு...

"ஏய்.. ரயில் கெளம்ப போதுப்பா.. இன்னும் வரல... போன் பண்ணிப் பாருப்பா" இன்னும் கொஞ்சம் சத்தமாகவே சொன்னார்..

ஒன்றும் சொல்லவில்லை நான்.

"போன் பண்றதா.. யாருன்னே தெரியாத ஒரு பொண்ணுக்கு... என்னன்னே தெரியாத ஒரு நம்பருக்கு என்னத்த போன் பண்றது." நினைக்க நினைக்க ஒரு போலாயிருந்தது. "மதுவந்ந்ந்ந்தினினினினி... ஏன் என்னைய பாடாப்படுத்துற" என்று கத்த வேண்டும் போலிருந்தது எனக்கு.

"என்னப்பா.. சொல்லிகிட்டே இருக்கேன்... கால் பண்ணி பாரப்பா" என்றார் அவர்.

"இல்ல சார்... அவகிட்ட செல்போன் இல்ல.. " கொஞ்சம் ஆசுவாசப் படுத்திக் கொண்டு பொய் சொன்னேன் நான்..

"என்னப்பா இது.. இந்தக் காலத்துல பூ விக்கிறவன்.. புண்ணாக்கு விக்கிறவன்லாம் செல் வச்சுருக்கான்... வயசுப் பொண்ணுகிட்ட செல்போன் இல்லையா ?" சொல்லிவிட்டு அதிர அதிர சிரித்துக் கொண்டிருந்தார் அவர்...அந்தப் பெட்டியில் இருந்த மற்றவர்களும் என்னை ஒரு மாதிரி பார்த்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்..
ரயில் கிட்டத்தட்ட கிளம்பியே விட்டது... அவள் வரவில்லை. எப்படியும் இதற்கப்புறம் வரப் போவதுமில்லை... இங்கு வராத அவளுக்காக ஒரு நான்கு பேர் என்னைப் பரிகாசித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நினைக்க நினைக்க தலை சூடேறியது எனக்கு..

"அய்யோ!! தயவு செய்து கொஞ்ச சிரிக்காம வர்றீங்களா.." கொஞ்சம் கத்தியே விட்டேன்..
ரயில் தடக் தடக்கென்று வேகமெடுக்கத் தொடங்கியிருந்தது.

"எனக்கென்னப்பா.. உன் ப்ரெண்டு.. வரலயேன்னு சொன்னேன்... என்னவோ போ.. .டீ.டீ.ஆர் வந்தாருன்னா சொல்லிட்டு எடம் மாத்தி விட்டுடு..." கொஞ்சம் அடங்கிய குரலில் சொன்னார் அவர்.
ஆமா.. அவளே வரலையாமா... இனி நான் இங்க உக்காந்தா என்ன... அங்க உக்காந்தா என்ன... கடுப்பாய் இருந்தது எனக்கு

"இல்ல சார்.. நீங்க இங்கயே இருக்கதுன்னா இருங்க... நான் வேணா அங்க போய்க்குறேன்" ஒரு சுரத்தே இல்லை என் குரலில்.

"என்னப்பா லோயர் பெர்த் தர்றேன்னு சொன்ன? இப்போ இப்படி சொல்றியே" ஏளனமாய்ச் கேட்டார் அவர்.

கொஞ்சம் குறுகுறுத்தது எனக்கு.
"சரி சார்.. நீங்க அந்த லோயர எடுத்துக்குங்க.." கொஞ்சம் தன்னிலையில் ஆசுவாசப் படுத்திக் கொண்டேன் நான்..

நான் சொல்லிவிட்டு அந்தப் பெட்டியின் வாசலை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினேன். ஒரே சிந்தனையாய் இருந்தது. போய்க் வாசற்பக்கம் இருந்தக் கண்ணாடியைப் பார்த்தேன். என் மூஞ்சி எனக்கே பிடிக்கவில்லை. மூஞ்சியைக் கழுவிவிட்டு மீண்டும் பார்த்தேன். இப்பொழுது கொஞ்சம் பிடித்தது. விரக்தி சிரிப்பொன்றை உதிர்த்து விட்டு மீண்டும் இருக்கைக்குத் திரும்பினேன். அவர் டீ.டீ.ஆரிடம் ஏதோ கிசுகிசுவென்று பேசிக் கொண்டிருந்தார்..

என்னைப் பார்த்தவராய் "சொல்லிட்டேன்பா... மாறிக்கலாம்" என்றார்.

"கொஞ்சம் உங்க டிக்கெட் குடுங்க" - கேட்டு வாங்கி டிக்கட்டில் ஒரு கிறுக்கு கிறுக்கி என்னிடம் கொடுத்து விட்டு சென்றுவிட்டார் டீ.டீ.ஆர்.
அவர் போனமாத்திரத்தில் "சரி வாப்பா.. போகலாம்" பெட்டியை எடுத்துக் கொண்டு எழுந்தார் அவர்.
"ம் ம்.. வாங்க.." அழைத்துச் சென்று பக்கத்துப் பெட்டியில் என் இருக்கையில் விட்டு விட்டு ஒரு நோட்டம் பார்த்தேன். மூன்று சுடிதார் பெண்கள் அந்தப் பெட்டியில். அதிலும் இருவர் கொஞ்சம் அளவுக்கு அதிகமாகவே அழகாக இருந்தார்கள். "சரி சார்... உக்காந்துக்கோங்க. நான் அங்க போறேன்" சொல்லிவிட்டு அந்தக் பெண்கள் கூட்டத்தை ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு நடக்கத் தொடங்கினேன் நான்.
வயிற்றுக்குள் ஏதோ அடுப்பெரியும் சத்தம் கேட்டது எனக்கு. "இந்த டொக்கோமோ விளம்பரத்துல வர்ற கண்ணாடி போட்ட அந்த குண்டு புட்டிக்குதான் நல்லதுல்லாம் நடக்குமா? எனக்கெல்லாம் "நடக்காதா..." ஓங்கி ரயில் சுவற்றில் ஒரு குத்து விட்டேன். "அம்ம்ம்மா......" கை வலித்தது எனக்கு. மீண்டும் பழைய இடத்தில் வந்து அமர்ந்தேன். ரயில் தாம்பரத்தில் நின்று கொண்டிருந்தது. பேசாம தூங்கிற வேண்டியதுதான். "மதுவந்தினி - நெல்லை எக்ஸ்பிரஸ்தான போட்ருந்தா... ஏன் வரல... வர்ற வழில ஏதாவது பிரச்சனை ஆகியிருக்குமா... இல்லேன்னா கடைசி நேரத்துல ஏதாவது தாமதப் பட்டிருக்குமா.. தெரியவில்லை...

நல்லா சத்தம் போட்டு இருமும் தாத்தா அல்லது பாட்டி, தொனதொனவென்று பேசிக் கொண்டே வரும் பெரியம்மா வயதுப் பெண்கள், அதீத சத்தமாய் குறட்டை விடும் குண்டு ஆசாமிகள், இரவு முழுதும் அழுது கத்திக் கரையும் கைக்குழந்தைகள், இவர்கள் மட்டுமே என் ரயில் பயணங்களில் எப்பொழுதும் உடன் வந்திருக்கிறார்கள். ஒரு அழகான அல்லது ரசனையான பெண்ணோடு பயணம் செய்யும் குடிப்பினையெல்லாம் எனக்கு இல்லை போலும்" நினைத்த பொழுது மனது லேசாக கனத்தது. ரயில் தாம்பரம் தாண்டி ஒரு அரை மணி ஆகியிருந்தது. பேசாம மேல ஏறி படுத்துரலாமா நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே செங்கல்பட்டு நிலையத்தில் நின்றது ரயில்....
"ம்ம்ம்.. கெளம்புனவுடனே படுக்கலாம்" யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே தனது பெட்டியை கொண்டு வந்து எதிர் இருக்கையில் வைத்து விட்டு அமர்ந்தாள்..

பேரழகி என்று சொல்லமுடியாவிட்டலும் ஒரு குடும்பாங்கான அழகாய் இருந்தாள். சிறகுகளைக் கழற்றி வைத்து விட்டு அதற்கு பதிலாக துப்பட்டா போட்டுக் கொண்ட ஒரு மாநிற தேவதை மாதிரி இருந்தாள் அவள். வான் நீல நிறச் சுடிதார், அதே நிறத்தில் வலைபின்னப்பட்ட துப்பட்டா, சிறிதாய் ஆடும் ஜிமிக்கித் தோடுகள், முக்கோன வடிவில் கல்வைத்த பொட்டு, நெற்றியில் தவழ்ந்த மென்மையான் முன்முடி எல்லாமே கன்கச்சிதமாய் மேக்கப்பே போடாத அவள் அழகை சிந்தாமல் சிதறாமல் பார்த்துக் கொண்டது.

"மதுவந்தினி ???" சட்டென்று கேட்டேன், இதற்கு மேலும் தாமதிக்க கூடாதென்று.

"சார்ட்ல பேர பாத்துட்டீங்களா ??" கண்களை ஊடுருவிக் கேட்டாள்...

"திருநெல்வேலி ஜெயந்திரா ஸ்கூல்ல படிச்ச மதுவந்தினி நீங்கதான ?"

"ஆமா.. நீங்க?" அவள் நெற்றியில் குழப்ப ரேகை பரவியது.

"கோயமுத்தூர் சி.ஐ.டி ல பி.டெக்தான ?" அவள் கண்களைப் பார்த்துக் கேட்டேன்.. இரண்டு நொடிகளுக்கு மேல் தொடர்ச்சியாக எல்லாம் அவள் கண்களைப் பார்க்க முடியவில்லை.

"ஆமா... நீங்க யாருன்னு... ?" நகத்தைக் கடித்துக் கொண்டு ஆழ்ந்து யோசித்தாள்...

"ம்ம்ம்... என்னைய தெரியல... ம்ம்ம்... சரி அத பொறுமையா யோசிங்க... இப்போ சொல்லுங்க... இதெல்லாமா சார்ட்ல போட்ருக்காங்க?" கொஞ்சம் அதட்டல் தொனியில் கேட்டேன் நான்..

"இல்லை... ஆனா... " அவள் முகம் முழுதும் குழப்ப ரேகைகள் கோலமிட்டுக் கொண்டிருந்தன...

"சரி... நீங்க ஏன் எக்மோர் வராம செங்கல்பட்டுல வந்து ஏறுனீங்க?" கொஞ்சம் சத்தமாகவே கேட்டேன்.

"இல்ல... எனக்கு கம்பெனி இங்கதான்... மகேந்திரா சிட்டில..." - குழப்பத்தில் இருந்து மீளாமல் பதில் சொன்னாள்...

"எந்தக் கம்பெனி?" - ஆர்வம் அதிகமானது எனக்கு...

"இன்போசிஸ்... ஆனா எவ்ளோ யோசிச்சாலும் தெரியல நீங்க யாருன்னே... மொதல்ல உங்க பேரச் சொல்லுங்க?" கொஞ்சம் திடமாகவே கேட்டாள்...

"நான் யாரா? ம்ம்ம்... எல்லாம் என் நேரம்... சரிங்க நீங்க அத அப்புறமா யோசிச்சு முடிவு பண்ணிக்கோங்க..." - சொன்னேன் நான்...

"முடிவு பண்ணணுமா? ஹலோ... யாருங்க நீங்க... ??" - கொஞ்சம் முகம் மாறியது அவளுக்கு.

"அய்யோ.. சாரி... சொல்லுங்கன்றதுதான்.. முடிவு அப்படி இப்படின்னு" கொஞ்சம் நாடிப் பக்கம் ஏதோ வழிவது போலே தோன்றியது... துடைத்துக் கொண்டேன்.

"இல்ல.. நீங்க மொதல்ல சொல்லுங்க..? யாரு நீங்க.. என்னைய பாலோ பண்றீங்களா?" - அவள் கண்கள் என்னைக் குத்திக் கிழித்து விடுவது போல் பார்த்தது...

"அய்யோ... அப்படில்லாம் இல்லங்க... சும்மா பேசலாமேன்னுதான்.."

"என்னங்க.. என் ஸ்கூல், காலேஜ்லாம் சொல்றீங்க... அப்புறம் யாருன்னு கேட்டா சொல்ல மாட்றீங்க?" கோபத்தில் அவள் கன்னம் சிவக்கத் தொடங்கியிருந்தது...

"அய்யோ.. பாட்டி வீட்டுக்கு போறப்ப ஏங்க இவ்ளோ கோபப்படுறீங்க? அமைதியா இருங்க.. " மெலிதாய்ச் சிரித்து விட்டேன்...

"பாட்டி... பாட்டி வீட்டுக்கு... இதுக்கு மேல பொறுக்க முடியாது... இதுதான் லிமிட்..." வார்த்தை குழறியது அவளுக்கு.

"தண்ணி குடிக்கிறீங்களா?" பாட்டிலை நீட்டினேன்...

"எல்லாமே சொல்றீங்க.. யாரு நீங்க?" கொஞ்சம் கோபமெல்லாம் குறைத்து அமைதியாக கேட்டாள்...

"ஒரு 5 நிமிஷம்... கொஞ்சம் யோசிங்க... வந்து சொல்றேன்..." எழுந்து கதவுப் பக்கம் சென்றேன்..
கைப்பேசியை எடுத்து யாருக்கோ அழைத்துக் கொண்டிருந்தாள் அவள்..

போய் ஒரு 5 நிமிடம் ஆசுவாசப்படுத்தி விட்டு திரும்பி வந்தேன்... வந்த மாத்திரத்தில் கேட்டாள்...

"ம்ம்ம்.. இப்போ சொல்லுங்க... யாரு நீங்க?"

"நான் ஒரு சாதாரண ஆளுங்க..." என்றேன் நான்..

"அப்படின்னா?" எரிச்சல் முட்டியிருந்தது அவள் குரலில்...

"ஒன்னும் இல்லீங்க... எனக்கு வீட்ல பொண்ணு பாக்குறாங்க.." - கண்ணடித்து சொன்னேன் நான்..

"அதுக்கு... ???" - சிறிது பயம் காட்டினாள் முகத்தில்...

"இல்ல.. நானும் கூட எனக்கு நல்ல பொண்ணா பாத்துட்டு தான் இருக்கேன்..."- நான்.

"அதுக்கு நா என்ன பண்ணட்டும்... ?" - ஒரு சுதி ஏறியிருந்தது அவள் குரலில்...

"நான் ஓர்க்குட்டுக்கும். மேட்ரிமோனியலுக்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருக்குறதா நினைக்கிறதே இல்லீங்க..." - சொல்லிவிட்டு அதிர அதிர சிரித்தேன்...
அவளுக்குப் புரிந்தது.... ஒன்றும் சொல்லாமல் அமைதியாக இருந்தாள்..

"என்ன ஒன்னுமே சொல்ல மாட்றீங்க?" - நான்.

"நா ரொம்ப குழம்பிட்டேன்... அது எப்படிங்க? ஓர்குட்ல பாத்துட்டு இப்படி ட்ரெயின்ல ஒன்னா வந்தா உங்கள கல்யாணம் பண்ணனுமா? ரொம்ப சீப்பா நெனச்சுட்டீங்களா?" கோபம் கொப்பளித்தது அவள் குரலில்...

"ஹலோ... நான் ஒன்னும் இப்போ உடனே உங்கள கல்யாணம் பண்ண சொல்லி சொல்லலையே... என்னையப் பத்தி முழுசா சொல்றேன்... உங்களப் பத்தி முழுசா சொல்லுங்க... புரிஞ்சுக்குவோம்... ஒத்து வந்தா பாக்கலாம்... இல்லேன்னா நாளைக்கு காலைல எறங்கி போய்ட்டே இருக்கலாம்..." - சாதராணமாய்ச் சொன்னேன்..

"எனக்கு இதெல்லாம் சரியாப் படல..." - திடமாய்ச் சொன்னாள் அவள்...

"ஏங்க... காலேஜ்... கம்பெனி... பக்கத்து வீடு... ஒரே தெரு... இப்படிதான் காதல் கல்யாணம் நடக்கனுமா? நம்ம ஒரு வித்தியாசமா பண்ணுவோமே..." - மீண்டும் கண்ணடித்து சொன்னேன் நான்..

"தயவு செய்து கொஞ்சம் பேசாம வர்றீங்களா? தல வலிக்குது" - தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு கண்ணை மூடிக்கொண்டு அமர்ந்து விட்டாள்...
என் பகீரத முயற்சி அதள பாதாளத்தில் போய்க் கொண்டிருப்பதை என்னால் பொறுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை. ஒன்றும் சொல்லாமல் மேலேறிப் படுத்து விட்டேன். கண்மூடி தூங்கலாமா என முற்பட்டேன்... முடியவில்லை.... கனவுமில்லாமல் நினைவுமில்லாமல்... தூக்கமுமில்லாமல் விழிப்புமில்லாமல் மீண்டும் ஒரு விசித்திர மனோநிலை நிலவியது எனக்கு.
சில மணித்துளிகள் கரைந்திருக்கும்... அவள் இருக்கையில் இருந்து எழுந்தாள்... சிறிதும் சலனமில்லாமல் அவள் முகம் பார்த்தேன்...

"லைட்ட ஆப் பண்றேன்... நீங்க கொஞ்சம் தூங்குறிங்களா?" என்றாள்.

"லைட்ட ஆப் பண்ணவுடனே வர்றதுக்கு தூக்கம் என்ன இருட்டா?" - பட்டென்று கேட்டேன்...
க்ளுக்கென்று சிரித்து விட்டாள் அவள்...

"ம்ம்ம்ம்... ஆப் பண்ணுங்க..." சுரத்தில்லாம்ல் சொல்லி விட்டு தலை திருப்பிக் கொண்டேன்...

"ஹலோ... உங்க பேரு என்னங்க?" தோள்தட்டிக் கேட்டாள்...

"நான் என் பேர மட்டும்லாம் சொல்ல முடியாது.. சொன்னா நெறைய சொல்லுவேன்... ஒரு அரைமணி நேரம் ஆகும்... ஓகேயா?"

ம்ம்ம்.. லூசாப்பா நீ என்பது போல் ஒரு பார்வை பார்த்தாள்...

"என்ன ஓகேயா?" - மீண்டும் கேட்டேன் நான்...

"சரி சொல்லுங்க..." - என்றாள்...

அந்தப் பெட்டியின் வாசல்ப்க்கம் கூட்டி வந்து பேரு, ஊரு, வேலை, படிப்பு அத்தனையும் சொன்னேன்... உனக்கும் எனக்கும் 70 இல்ல 90% நல்லாவே ஒத்துப் போகும்னு அடிச்சு சொன்னேன்...

அரை அல்ல.... ஒன்றரை மணி நேரம் ஆகியிருந்தது... அந்த முழு ஒன்றரை மணி நேரத்தில் அவள் சிரிக்காமல் இருந்தது ஏறக்குறைய 15 நிமிடங்கள் தான்...

"சிரிச்சு சிரிச்சு வயிறெல்லாம் வலிக்குது... முடியல" என்றாள்...

நான் வைத்த கண் வாங்காமல் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்...

"சரி போய் தூங்கலாமா..." சோம்பல் முறித்தபடியே கேட்டாள்...

"தூங்கவா... நீ சாரி நீங்க இன்னும் ஒன்னுமே சொல்லையே?" என்றேன்...

"உடனேல்லாம் சொல்ல முடியாது... காலையில முடிஞ்சா பாக்கலாம்..." சொல்லிவிட்டு அவளுடைய மேல் இருக்கையில் ஏறிப் படுத்துக் கொண்டாள்...

நானும் படுத்துப் பார்க்கிறேன்.. உட்கார்ந்து பார்க்கிறேன்... தூக்கம் வந்தபாடில்லை...
:
:
:
:

கீழே ஏதோ சலசலவென்று சத்தம் கேட்டது.. ஆஹா.. விடிந்து விட்டது... எதிர் இருக்கையில் பார்க்கிறேன்... அவளைக் காணோம்... பாதியிலயே எறங்கிப் போய்ட்டாளா? நம்பர் கூட வாங்கலையே... படபடத்தது எனக்கு... கீழே பார்த்தேன்.. நேற்று இடம்மாற்றி விட்ட அந்த 55 வயதுக்காரர் உட்கார்ந்து பேப்பர் படித்துக் கொண்டிருந்தார்...

நான் கீழிறங்கி வந்த நொடியில் அவள் முகம் கழுவிக்கொண்டு திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தாள்... போன மூச்சு மீண்டும் வந்தது எனக்கு...

வந்தவள் அவரைப் பார்த்தாள்.. மீண்டும் என்னைப் பார்த்தாள்...
நான் அந்த பூகம்பத்தை எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை...
நிதானமாய் அவரைப் பார்த்து சொன்னாள்" அப்பா... நான் சொல்லல... என் நண்பர்... இவருதான்பா அது"

வந்த மூச்சு உடல் உயிரெல்லாம் தாண்டி ரயிலை விட்டு வெளியே எங்கோ ஓடிக் கொண்டிருந்தது...

"அப்பாவா?" வாய் பிளந்து அவளைப் பார்த்துக் கேட்டேன்...

"என்னம்மா நீ... நீ செங்கல்பட்டுல இருக்கேலயே உனக்கு போன் பண்ணி சொன்னேன்... உன் நண்பர் வந்துருக்காருன்னு... நீ எனக்கே அறிமுகப்படுத்துறயே... நீங்க உக்காருங்க தம்பி..." என்னைப் பார்த்து சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்...

இதயம் மணிக்கு 2000 முறை துடிக்கத் தொடங்கியிருந்தது எனக்கு... விடு விடுவென்று பெட்டியைத் தூக்கிக் கொண்டு வாசல் பக்கம் வந்து நின்று கொண்டேன்... ரயில் தாழையூத்து ரயில் நிலையம் தாண்டிக் கொண்டிருந்தது... இன்னும் ஒரு 10 நிமிஷம்தான்... அப்படியே குதித்து ஓடி விடலாம் போல் இருந்தது எனக்கு... 10 நிமிடத்திற்குள் பல்லாயிரம் சிந்தனைகள்... இவள் கதை இவ்வளவுதானா... அப்பாவும் மகளும் சேர்ந்து என்னைய லூசாக்கிட்டாங்களா? நம்பர் கூட வாங்கல... போய் ஓர்க்குட்ல செய்தி அனுப்புனா பதில் அனுப்புவாளா? இன்னும் பல்லாயிரம் சிந்தனைகள்...

நல்ல வேளை.. என் இதயம் இன்னும் வேகமாய்த் துடிப்பதற்குள் திருநெல்வேலி வந்திருந்தது... இறங்கி அப்படியே ஓட எத்தனிக்கையில் பின்னலிருந்து சத்தம் கேட்டது

"ஓய்.. நில்லு... எங்க ஓடுற?"
நின்று திரும்பிப் பார்த்தேன்... அவள் பகக்த்தில் வந்து கொண்டிருந்தாள்.. பின்னால் அவள் தந்தை பெட்டிகளை இறக்கி வைத்துக் கொண்டிருந்தது தெரிந்தது....

"போய் ஓர்குட்ல உன் செல் நம்பர ஸ்கராப் பண்ணு.. பேசலாம்" - அவள்...
"ம்ம்ம்ம்... பண்றேன்..." சொல்லிவிட்டு அவள் தந்தை வருவதற்குள் ஓட எத்தனித்தேன்...

"ஓய்... சொல்லு... என் ஓர்க்குட் ப்ரொபைல்ல ரிலேஷன்சிப் ஸ்டேட்டஸ சிங்கிள்ல இருந்து கமிட்டெட்னு மாத்திடுறேன் !!! ஓகேதான?" சொல்லிவிட்டு அதிர அதிர சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள்...

அப்படியே பெட்டியைக் கீழே போட்டு விட்டு அவளை நெருங்கிச் சென்றேன்... என் கைகள் லேசாக நடுங்கியது... அது ரயில் நிலையம் என்பதைக் கூட மறந்து அவள் முகத்தை கையில் ஏந்தினேன்... கண்கள், கன்னம், காது மடல் என மாறி மாறி முத்தமிட்டேன்...

இப்படில்லாம் உங்களுக்கு தோனுச்சுன்னா நீங்க தமிழ் படத்துல வர்ற ரயில்வே ஸ்டேஷன் கிளைமாக்ஸ் நெறைய பீல் பண்ணிப் பாப்பீங்கன்னு நெனக்கிறேன்... அப்படில்லாம் ஒன்னுமே நடக்கல...

"ம்ம்... சரி... பண்றேன்" என்று மட்டும் சொன்னதோடு கிளம்பி விட்டேன்...

அதிலிருந்து சரியாக இருபதாவது நிமிடத்தில் என் வீட்டின் கணிணித்திரையில், ஓர்க்குட் வைரமுத்து குழுமத்தின் உறுப்பினர் பட்டியலில் தேடுவதற்கு டைப் செய்து கொண்டிருக்கிறேன் 'மதுவந்தினி"...

நெல்லை நண்பன்: கடைசி இரவு - சர்வேசனின் நச்னு ஒரு கதை போட்டிக்காக III...

2009-12-02T08:26:00.000-08:00

நெல்லை நண்பன்: கடைசி இரவு - சர்வேசனின் நச்னு ஒரு கதை போட்டிக்காக III...

கடைசி இரவு - சர்வேசனின் நச்னு ஒரு கதை போட்டிக்காக III...

2009-11-06T06:36:00.000-08:00

இது துயிலற்று கனவு காணும் எனது கடைசி இரவாய் இருந்து விட்டு போகட்டும். குளியலறையில் குழாய் சொட்டு சொட்டாய் நீர் சிந்தும் சத்தம்... ஏன், என் அறைக் கடிகாரத்தின் நொடி முள் சத்தம் கூட எனக்குத் தெளிவாய் கேட்கிறது. இதுவரை இப்படி நான் இருந்திருக்கிறேனா. யோசித்துப் பார்க்க்கிறேன். நான் ஒரு ராணீத்தேனீயின் பின்னாலே செல்லும் வேலைக்காரத்தேனீயாகத் தான் இருந்திருக்கிறேன். பள்ளி, கல்லூரி, அலுவலகம் எல்லா இடங்களிலும் ஏதோ ஒன்றை எவரோ ஒருவரை பின் தொடர மட்டுமே முற்பட்டிருக்கிறேன். எனக்கு தேவையா இல்லையா, எனக்கு தெரியாது. அது யாரோ ஒரு அவனிடத்தில் இருக்கிறது அல்லது அவனுக்கு கிடைத்திருக்கிறது. எனக்கும் வேண்டும். ஏன்? இந்த கேள்வியை கேட்டுக் கொள்ள நான் ஏன் எப்பொழுதுமே முற்பட்டதில்லை, இல்லை இப்பொழுது ஏன் முற்படுகிறேன். இருபத்து ஏழு ஆண்டுகளாய் எனக்குள் இல்லாத ஒரு கேள்வி. இன்று ஏன்..? எனது கைப்பேசியை எடுத்துப் பார்க்கிறேன். மணி 11.47. இன்னும் 4 மணி நேரம் மூன்று நிமிடங்கள். என்ன செய்ய?

"5 மணிக்கு கல்யாணம், தூங்காம என்ன பண்றவ?" பாட்டி முனகிக்கொண்டே கடக்கிறாள். நினைக்கையிலேயே எங்கோ ஏதோ இனிக்கிறது. இத்துணை நாளாய் நான் கட்டிக்காத்த மொத்த பெண்மையும் கரை/றையப் போகும் பொழுதுக்கு இன்னும் சில மணி நேரம்தான். முன்பின் தெரியாத ஒருத்தனை எப்படி திருமணம் செய்து கொள்ள முடியும் என்ற எனது 23 வருட கொள்கையெல்லாம் காற்றில் பறக்க விட்டு மூன்று மாதத்தில் எப்படி ஆக்கிரமித்து விட்டான். என்னுடைய மொத்த ரசனையும் மாறியல்லவா போய் விட்டது. அந்தக் குறுஞ்செய்தி... அய்யோ அய்யோ. நினைக்கும் பொழுதெல்லாம் வெட்கத்தில் என்னையும் அறியாமல் எப்படி சிவந்து போகிறேன். மீண்டும் என் கைப்பேசியை எடுத்து அதைப் படித்துப் பார்க்கிறேன். "உன் இடையின் பக்க...." ச்சீய். எத்தனை ரசனைக்காரன் அவன். என்னையும்தான் எவ்வளவு மாற்றி விட்டான். தமிழின் இரண்டாம்தர பாடல்களுக்கும் புத்தகங்களுக்கும் ரசிகையாய் இருந்த என்னை கர்னாடக சங்கீதத்தில் கரைந்து போகும் ஒரு ஜீவனாய் அல்லவா மாற்றி விட்டிருக்கிறான்.

"வாழ்வின் இத்துணை முக்கியமான.." நினைக்கும் பொழுதே சிரிப்புதான் வந்தது. வாழ்வா. அது அற்றுப் போனதாகி விட்டது. நாளைக் காலை வரை நான் இருந்தால் அது முக்கியமானதாய் மாறி இருக்கலாம். இன்னும் சில மணி நேரம்தான். முக்கால் பாகம் நிறைந்து விட்ட என் வாழ்வின் கோப்பையை மரண மது நிறைத்து விட போகிறது. இந்த கடைசி இரவின் சுகந்தங்களை முழுதுமாய் உணர்ந்து விட்டு அதனை செய்து விட வேண்டியதுதான். அவள் இதை நினைத்து கவலைப்படுவாளா. பட்டால் படட்டும். ஒரு நாளோ ஒரு வாரமோ ஒரு மாதமோ. அதற்கு மேல் என்ன... அவளாவது நல்லா இருக்கட்டும்.

அவன் என் கணவன் என்பது விதிக்கப்பட்டதாய் இருக்கலாம், என் காதலனானது என்னையும் அறியாமல் நடந்தேறிப் போனது. இருக்கட்டும் இருக்கட்டும். நாளை இரவின் இந்த நேரத்திற்கெல்லாம்.. உடலெங்கும் பரவி இன்பமூட்டும் மார்கழி மாதத்தின் அதிகாலை குளிரைப் போல் அவன் உடலெங்கும் பரவித் திளைக்கப் போகிறேன். அவனை எதுவுமே சொல்லவிடப் போவதில்லை. இனி என் வாழ்வின் ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு இரவும் ஒவ்வொரு பொழுதும்... நினைக்கயிலேயே மூச்சு முட்டுகிறது.

"வேறு வழியே இல்லையா? இன்னைக்கு இத பண்ணிதான் ஆகனுமா?" இந்தக் கேள்வியை இன்னும் ஒரு நான்கு முறை கேட்டால் என் மனது மாறினாலும் மாறி விடலாம். ஹ்ம்ம்ம், இந்த நிலையில் மனது மாறுவதற்கு நான் கோழையும் அல்ல, முட்டாளும் அல்ல. இரண்டாண்டுகள் எத்தணை கஷ்டப்பட்டு தெருத்தெருவாய் அலைந்து வேலை தேடியிருப்பேன். "தண்டசோறு, உதவாக்கரை,இவனுக்கு பொது அறிவும் கணித அறிவும் கம்மிடா" எத்தணை பேரின் எத்தணை விதமான பேச்சுக்கள். என்னாலும் முடியும் என்று நிரூபித்து வாங்கிய வேலை. இரண்டாண்டுகள் அமைதியான வாழ்க்கையும் தேவையான பணமும் கொடுத்த வேலை. மீண்டும் மீண்டும் காதில் ஒலிக்கிறது "நீங்கள் நாளையிலிருந்து அலுவலகம் வரத் தேவையில்லை... தேவையில்லை...தேவையில்லை... இந்த நிலையில் எப்படி???" இதையெல்லாம் யோசித்து யோசித்து நேரத்தை வீணடிக்க விரும்பவில்லை. போதும். 4 மணிக்கு சரியாய் முடித்து விட வேண்டும். எண்ணிப்பார்க்கிறேன், 24 மாத்திரைகள். சரியாய் 5 மணிக்கு நான் அண்டவெளிகளில் பிராயணப்பட்டிருப்பேன். எல்லாம் தாண்டி போகப்போகிறேன். கடைசி சிறிது நேரம் மனம் சுத்தமாகட்டும். எனது கணிப்பொறியிலிருந்து பாம்பே ஜெயஸ்ரீயின் அடியு ஆட்டம்ன் காற்றோடு காற்றாய் கறையத் தொடங்குகிறது.

குளித்து விட்டு அலங்காரம் செய்ய வேண்டும். அதற்குமுன் அவனுடன் ஒருமுறை அலைபேசலாமா? வேண்டாம் வேண்டாம். அவன் தான் சொல்லியிருக்கிறானே "கடைசி 5 நாட்களாவது பேசாமல் இருப்போம். தீபாவளி நாளின் பட்டாசு வெடிக்கும் கணங்களுக்காக காத்திருக்கும் ஒரு சிறுவன்/சிறுமியின் எதிர்பார்ப்போடு நாமும் நம் திருமண நாளை எதிர்நோக்கிக் காத்திருப்போம்..." அவனாகவே அழைத்தால் பேசலாம். இருக்கட்டும்... இனிமேல் எங்கே போய்விடப் போகிறான். உன் வாழ்நாளும் எனதோடுதானே....

ஒன்று, இரண்டு, மூன்று... இருபத்தி நான்கு. படுக்கைக்கு செல்கிறேன். நான் இந்த அண்டவெளியில் கரைந்து பேரின்பம் பெறப் போகும் நொடிகள், இதோ இதோ.. காலையில் எல்லோரும் தேடுவார்கள்... எங்கே எங்கே... அவளுக்குத் தெரிந்தால்... ம்ம்ம்ம்... தேடுவார் தேடி விட்டு போகட்டும். எனக்கு இப்பொழுது என்னவோ செய்கிறது. என்னென்னவோ செய்கிறது...

"என்னப்பா இது... முகூர்த்தத்துக்கு இன்னும் ஒரு மணி நேரம்தான் இருக்கு? எங்கப்பா உங்க நண்பன்? இந்த நேரத்துல எங்க போனான்?" வெளியே கேட்பது அவன் தந்தையின் சத்தம்தான். காணோமா.. எங்கே போயிருப்பான் இந்த நேரத்தில்... வித்தியாசன்... அதீத வித்தியாசன்... எங்காவது ஏதாவது செய்து கொண்டிருப்பான்... "போன் பண்ணுங்கப்பா... போன் பண்ணுங்கப்பா... வெட்டிப்பய, இந்நேரத்துல எங்க சுத்த போனான்.." அவன் தந்தையின் சத்தம். "நடு ராத்திரி வரைக்கும் இங்கதான் இருந்தான்ப்பா.. பக்கத்துல தான் எங்கயாவது போயிருப்பான். நாங்க பாக்குறோம்... நீங்க போங்கப்ப"

"நர்ஸ்... என்னாச்சு.. என்ன கேஸ்... இப்படி திடீர்னு எதுக்கு வர சொன்னிங்க. " அந்த மிகப்பெரிய ஆஸ்பத்திரியின் ட்யூட்டி நர்ஸைப் பார்த்துக் கேட்டார் டாக்டர்.

"இல்ல டாக்டர்... ஒரு கேஸ்... ரொம்ப இளைஞன்... சாப்ட்வேர் இஞ்சினியர்னு சொன்னாங்க... ஸ்லீப்பிங் பில்ஸ்... அரைமயக்கத்துல வயித்தப் பிடிச்சுட்டு கத்திகிட்டு இருந்தான்னு ஒரு லாட்ஜ்ல இருந்து போன் பண்ணி, ஆம்புலன்ஸ் கூப்பிட்டு அட்மிட் பண்ணிருக்காங்க... ஸாரி டாக்டர்... ரொம்ப இளைஞன்... அதான் நீங்க வந்த்தீங்கன்னா கண்டிப்பா காப்பாத்திடலாம்னுதன்... ஸாரி டாக்டர்..."

"இட்ஸ் பைன்... வேகமாப் பாக்கலாம்... ட்ரிப்ஸ் போடுங்க... வாமிட் பண்றதுக்கு சொல்யூஷன்... எல்லா ஏற்பாடும் பண்ணுங்க... ஹரி அப் ஹரி அப்."
பல்ஸ் பார்த்தால் அரை நார்மலாகத் தான் இருக்கிறது. எத்தணை இளைஞன். கோழை. இந்த சாப்ட்வேர் ஆளுங்கெள்லாம் சைக்கோ ஆகி விடுகிறார்களா.. என்ன.. கோபாமாக வந்தது டாக்டருக்கு.

"சொல்யூஷன் பீட் பண்ணுங்க... ஸ்பீட்.. ஸ்பீட்.. "

"ஆச்சு... 5 நிமிஷம் ஆச்சு... அவனை அப்படியே தலையை முழுதுமாய் கவிழ்த்து வாந்தி எடுக்க வையுங்கள்... இன்னும் இன்னும் கவிழுங்கள்... வாந்தி மூச்சுக்குழாயில் நுழைந்தால் பேராபத்து..."

"டாக்டர்... இப்பொ பல்ஸ் ரேட் கொஞ்சம் நார்மலா இருக்கு..."

"ஆகட்டும்... இன்னும் ஒரு அரை மணியில் அவன் கண்விழிப்பான். ஒரு கிளாஸ் தண்ணில 3 டீஸ்பூன் ஆக்டிவேட்டட் பவுடர்ட் சார்கோல் கலந்து குடுங்க. அவன் ஐ.டி கார்ட்ல இருக்க கம்பெனிக்கு கால் பண்ணி அவன் வீட்டுக்கு தகவல் சொல்ல ஏற்பாடு செய்யுங்கள்.."

"என்ன இது... எங்கே போனான்... 5 மணி ஆச்சு... காணவில்லை.. கைப்பேசியில் அழைத்தாலும் தொடர்பு இல்லை..." படபடக்கத் தொடங்கியது எனக்கு.. மண்டபத்தில் இரு வீட்டுப் பக்கமும் பரபரப்பு.. "கல்யாணத்தன்னிக்கி லெட்டர் எழுதி வச்சுட்டு ஒடிட்டேன்னா என்ன பன்னுவ?" அவன் கேட்டதெல்லாம் விளையாட்டுக்காகவே விளையாட்டுக்காக மட்டுமே இருக்க வேண்டும். மனம் கிடந்து அடித்துக் கொள்கிறது. "கடவுளே! ஏன் இப்படி? இங்கே தான் இருந்தேன் என்று ஓடி வந்து என்னை ஆரத்தழுவிக் கொள்ள கூடாதா... ஐயோ.." 'மன்மதனே நீ காதலன் தான்' - எனது அலைபேசிதான். தெரியாத எண். அவனாக இருக்குமோ... இருக்க வேண்டும்... எடுக்கிறேன்...

"ஹலோ... புதுபொண்ணு... நா அனு பேசுறேன்டி... ஸாரிம்மா... கல்யணத்துக்கு வர முடியல... அட்வான்ஸ்டு விஷ்ஸஸ்மா"
அடச்சே... "தேங்க்ஸ்டி..." சுரத்தில்லாமல் சொல்லி விட்டு வைக்கிறேன்.
ஒருவேளை அவன் எங்காவது போய் ஏதாவது ஆகியிருக்குமோ. ஆக்ஸிடென்ட்.. "ச்சே... எனக்கு ஏன் இப்படியெல்லாம் தோன்றுகிறது?? கடவுளே அவன் வர வேண்டும்" கைப்பேசியில் அழைக்கிறேன். மீண்டும் தொடர்பு இல்லை... என் கண்கள் கலங்குவதை என்னாலும் தடுக்க முடியவில்லை.

"யேய்... எதுக்கு இப்படி பண்ண?" அரைகுறையாய் கேட்கிறது. யாரோ வெள்ளை உடையில் என்னிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒருவேளை வானத்து தேவதைகளாய் இருக்கலம். நான் தான் இறந்து விட்டேனே. "பளார்... பளார்" இரண்டு அறைகளில் நிலை மாறுகிறது. கண்கள் இப்பொழுது நண்றாய் தெரிகிறது. யார் இந்த குண்டுப்பெண். புரிகிறது... நான் பிழைத்து விட்டேன். ஐயோ... நான் பிழைத்து விட்டேன்.
"செத்துட்ட டா கிட்டத்தட்ட... இப்ப நீ பொழச்சுருக்குறது பெரிய விஷயம்..." அவளை வெறித்துப் பார்க்கிறேன்.
"உன் வீட்டுக்கு தகவல் சொல்லியாச்சு... எல்லாரும் வந்துகிட்டு இருக்காங்க..."
ஐயோ... நான் அவர்களை எப்படி எதிர்கொள்ளப்போகிறேன். ஐயோ... ஐயோ... ஐயோ... எவ்வளவு கேவலமானவனாய் ஆகிப் போனேன்.

ஏதோ வண்டிச்சத்தம் கேட்கிறது... கல்யாணத்திற்கு அனைவரும் வரத்தொடங்கி விட்டார்கள் போலும். அவன் மட்டும் இல்லாமலோ வராமலோ போனால்... நினைக்க நினைக்க மனது.
"நா சொல்றத கேளுங்க... தயவு செய்து..." உற்றுக் கேட்கிறேன். இது அவன் குரல்தான். வந்து விட்டானா. கதவு திறந்து கண்ணீரை மரைத்து வெளியே செல்கிறேன்....

"ரொம்ப சின்ன வயசுப் பையன்... சூசயிட் அட்டெம்ட்... நீங்க வந்தா காப்பாத்தலாம்னு சொன்னாங்க... போய் கேஸ் அட்டென்ட் பண்ணிட்டு வர கொஞ்ச நேராயிடுச்சு... ஸாரி ஸாரி..."

"ஏய்.. நீ ஏன் முஞ்சிய ஒரு மாதிரி வச்சுருக்க... டாக்டர் மனைவின்னா கொஞ்சம் இதெல்லாம் அனுசரிச்சுதான் போகணும். மொத நாளே தெரிஞ்சுடுச்சா? 5 நிமிஷம்... ரெடி ஆயிட்டு வந்துடறேன்..." கண்ணடித்து சிரித்து விட்டு மணமகன் அறைக்குள் நுழைந்தவணை கண் இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

அவன் தான் என் காதலன், கணவன், மருத்துவர் டாக்டர்.கார்த்திக்.

அடியே சம்யுக்தா... சர்வேசனின் நச்னு ஒரு கதை போட்டிக்காக II...

2009-10-22T03:32:00.000-07:00

ஆகஸ்டு 18 2000 வெள்ளிக்கிழமை இரவு 7:40 :

சேலம் பேருந்து நிலையம் கொஞ்சம் கூட்டமாகத்தான் இருந்தது..

"என்ன ஊருக்கு கிளம்பிட்டியா?" எதிரில் பையோடு வந்த சம்யுக்தாவிடம் கேட்டேன்.

"ம்ம்..."

"நாங்கெள்லாம் நாளைக்குத்தான் கெளம்புறோம்.."

"ம்ம்..." விடுவிடுவென்று பையை இழுத்துக் கொண்டு போய் விட்டாள்.

"காலேஜ்க்கு வந்து 2 வருஷமாச்சு... அவ ப்ரெண்ட்ஸ்க்குள்ள என்னாமா வாய் அளக்குறா.. நம்மகிட்டதான் வெட்டி ஸீனு..." நினைத்துக் கொண்டே ஒரு சிகெரட் பற்ற வைத்தேன் நான்...

மார்ச் 21 2001 புதன்கிழமை மாலை 6 மணி:

"ரகு ரகு... கொஞ்சம் இங்க வாயேன்" சத்தம் கேட்டு திரும்பி பார்த்தேன்..

"தோ பார்டா.. என்ன சம்யுக்தா... எப்பவும் நானா வந்து பேசுனாலே பயங்கர வெட்டியா ஸீன் போடுவ.. இன்னைக்கு என்ன... ம்ம்ம்... சொல்லு என்ன வேணும்"

"இல்ல.. ஒரு சின்ன ஹெல்ப்... சிஸ்டம் பேக் பண்ணி ஊருக்கு கொண்டு போறேன்.. லக்கேஜ் ஜாஸ்தி.. கொஞ்சம் பஸ்ஸ்டாண்ட் வரைக்கும் வந்து உதவி பண்ணேனா நல்லா இருக்கும்... " - கேட்டாள்.

"ஹ்ம்ம்ம்... ஓகே ஓகே.. இரு போய் ஒரு ஆட்டோ புடிச்சிட்டு வர்றேன்..." ஆட்டோ தேடி நகர்ந்து போனேன் நான்...

அக்டோபர் 20 2001 சனிக்கிழமை காலை 11.30 :

"இந்த பேக்கரில எல்லாமே நல்லா இருக்கும்.. என்ன சாப்பிடுற?" நான் கேட்ட கேள்வியை மதிக்காமல் என் கண்களை ஊடுருவி பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் அவள்.

"யேய்.. சம்யுக்தா... என்ன அப்படி பாக்குற ? யேய்..." மீண்டும் கேட்டேன் நான்.

"இதுக்குத்தான்டா... உன்னையெல்லாம் முதல்ல இருந்தே அவாய்ட் பண்ணேன்... இப்பப் பாரு என்னையவே கவுத்துட்டேல்ல... உன்னையத் தவிர வேற எதையுமே யோசிக்க முடியாத மாதிரி லூசாக்கிட்டேல்ல என்னய... " சொல்லிவிட்டு உதட்டை சிழித்தாள் அவள்.

"ச்சீ.. போடி லூசு... என்னைய லவ் பண்றதுக்கு நீ குடுத்து வச்சிருக்கனும்... எப்பப்பாரு பொலம்பிகிட்டு "

"ஆமாமா... இவரு பெரிய இவரு... "

மனதாரச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தோம் நாங்கள்.

ஜூன் 16 2002 ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலை 5.30 மணி:

நான் செய்வது சரியா தவறா... தெரியாமல் ஒரு பதற்றத்துடன் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறேன் நான். சிறிது நேரத்தில் எழுந்து அந்த அறையின் ஜன்னல் கதவுகளை திறந்து விட்டேன்...

"என்னடா... ஒரு மாதிரியா இருக்க... பிடிக்கலையா ?" சிரித்துக் கொண்டே கேட்டாள் சம்யுக்தா.

"பண்ணது சரியா தப்பான்னு தெரியல..." அவள் முகத்தை பார்ப்பதற்கே ஒரு போலாய் இருந்தது எனக்கு.

"போடா லூசு.. அதான் 2 பேரும் கன்பார்மா கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறோம்... அப்புறம் என்ன..." சிறிதும் சலனமில்லாம்ல் சொன்னாள் அவள்.

"ஒரு தம்மடிக்கனும் போல இருக்கு" - என் சட்டையை எடுத்துப் போட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.

"ஹ்ம்ம்ம்ம்... நானும் கேள்விப்பட்ருக்கேன்... 'இது'க்கப்புறம் தம்மடிச்சா செம கிக்கா இருக்குமாமே... போய் அடிச்சுக்கோ போ... நாங்கெல்லாம் பொண்ணா பொறந்ததுனால நெறய மிஸ் பண்ண வேண்டி இருக்கு..." பழிப்பம் காட்டிச் சிரித்தாள் அவள்...

ஆகஸ்ட் 22 2003 வெள்ளிக்கிழமை - இரவு 7 மணி :

"லூசு மாதிரி பேசாத ரகு, ஏதோ நம்ம வயசுக்கு காலேஜ்ல அப்படி இப்படி இருந்தோம்... அதுக்கெல்லாம் கல்யாணம் பண்ணிக்க முடியுமா ? காலேஜ் முடிச்சப்புறமும் அதையே சொல்லிட்ருக்க... " என் கைகளை உதறித் தள்ளி விட்டாள் அவள்.

"என்னம்மா சொல்ற? இதெல்லாம் தப்பு இல்லையா? புரிஞ்சுக்கோ ப்ளீஸ்" கெஞ்சும் தொனியில் இருந்தேன் நான்.

"ச்சீய்... உனக்கு ஏன் புரியவே மாட்டேங்குது? எனக்கு அம்மா அப்பா லாம் யாராவது இருக்கங்களா... நல்ல வரனா பாக்குறதுக்கு.. ஏதோ இவன் மால்ல பாத்ருக்கான்... எதப் பாத்து விழுந்தான்னு கூட தெரியல... என்னையதான் கல்யாணம் பண்ணி யூ.கே கூட்டிட்டுப் போவேன்னு அடமா சொல்றான். அத விட்டுடுட்டு, உன்னைய கட்டிகிட்டு என்ன பண்றது சொல்லு... போ நீயும் நல்ல வேலயாத் தேடு... நல்லா என்ஞ்சாய் பண்ணு... அப்புறமா வீட்ல பொண்ணு பாக்க சொல்லி கல்யாணம் பண்ணிக்கோ.. உனக்குதான் புரியனும்..." அவள் முகம் கோபத்தில் சிவந்திருந்தது...

"என்னடா இப்படி சொல்ற... ப்ளீஸ்டா ப்ளீஸ்டா..." கண்ணீர் வழிந்துவிடும் நிலையில் இருந்தேன் நான்...

"ரகு... நீ எப்பவுமே எனக்கு ப்ளான் 'B'யா தான் இருந்துருக்க... என்னோட ப்ளான் 'A'வே வேற... அது புரியாம டார்ச்சர் பண்ணாத... கெட் லாஸ்ட்" சத்தமாக சொன்னாள் அவள்.

"சத்தியமா என் காதல் உண்மைனு உனக்கு ஒரு நாள் புரியும்... கண்டிப்பா என்கிட்ட வருவ... நீ நல்ல பொண்ணுதான் ... அதுல ஒரு மாற்றமும் இல்ல..." சொல்லிவிட்டு விடுவிடுவென்று எழுந்து நடக்கத் தொடங்கினேன் நான்.

இன்று - இரவு 1.00 மணி:

என் குழந்தையின் தலை தடவி சிரிக்கிறேன். "உங்களுக்காகதான்டா எல்லாமே.". அவள் லேசாக மூக்கை இழுத்து விட்டு சம்யுக்தாவின் மேல் காலை போட்டு திரும்பிப் படுத்தாள். அரைகண்கள் திறந்த சம்யுக்தா கேட்டாள்,

"என்னாச்சுங்க... ஏன் இவ்ளோ நேரம்?"

"ஒண்ணும் இல்ல.. நெறைய பக் ப்ராஜக்ட்ல.. இன்னைக்குதான் எல்லாத்தையும் குளோஸ் பண்ணேன். கொஞ்சம் நேராயிடுச்சு.. நீ தூங்கு..."

"ம்ம்.. கொஞ்ச நாளாவே நீங்க சரி இல்ல...உடம்ப பத்தி கவலப்படுறதே இல்ல..." சொல்லிவிட்டு என்னை இறுக்கமாய் அணைத்துக் கொண்டு தூங்கலானாள். இரவில்தான் பெண்கள் எத்தனை அழகாய் இறுக்கிறார்கள். மெதுவாய் கண்மூடினேன் நான்.

நவம்பர் 14 2006 திங்கட்கிழமை - இரவு 9.30 மணி :

ஸ்பென்சர் ப்ளாசா கார் பார்க்கிங்கில் நின்று தம்மடித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

"ஹேய்... ரகு.. நீ எங்கடா இங்க.. ?" தோளில் கை போட்ட பெண்ணை அடையாளம் கண்டுகொள்ள 10 நொடிகள் பிடித்தது எனக்கு.

"யேய் சம்யுக்தா.. நீயா? என்ன கோலம் இது... ஆளே மாறிட்ட.. நீ யூ.கே போலயா... " - ஆளே மாறிப்போயிருந்தாள் அவள்.

"ஹ்ம்ம்ம்.. போனேன் போனேன்... 2 வருஷம்... அதுக்குள்ள எனக்கும் அவன போரடிச்சிருச்சு... அவனுக்கும் என்ன போரடிச்சுருசு... நா அப்டியே ஜாலியா சென்னை வந்துட்டேன்... அவன் ஒரு இம்பொட்டென்ட் ராஸ்கல்.. நீ இங்கதான் செட்டில் ஆயிருக்கியா ? " - கேட்ட போழுது அவள் குடித்திருந்தது தெரிந்தது...

"ஹ்ம்ம்ம்... ஆம... நான் இங்கதான் செட்டில் ஆகிருக்கேன்... சரி டைம் ஆகுது.. " சொல்ல்லி விட்டு கிளம்ப எத்தனித்தேன்..

"ஹே... நில்லுப்பா... நா கூட உன்னைய அடிக்கடி நெனச்சுப்பேன்... உன்னைய கல்யாணம் பண்ணிருந்தா நல்லா செட்டில் ஆயிருகலாமோன்னு... பட்... இப்பவும் நான் ஜாலியாதான் இருக்கேன். சரி... உனக்கு எப்படி.. கல்யாணம்லாம் ஆயிடுச்சா ? "

"நா கெளம்புறேன்..." நொடி தாமதிக்காமல் கரைக் கிளப்பிக் கொண்டு வந்து விட்டேன்...

ஜூன் 8 2007 வெள்ளிக்கிழமை - மதியம் 1 மணி :

அலுவலகத்தில் கொஞ்சம் வேலை ஜாஸ்தியாய் இருக்கிறது. இன்னைக்குள்ள நெறய முடிக்கனும்... என் கைப்பேசி சிணுங்கியது... எடுத்தேன்..

"ஹலோ... யாருங்க "

"டேய்.. நீ அன்னைக்கு அப்படி போய்ட்டேனா... உன்னைய விட்ருவனா நா ? " எதிர்முனையில் ஒரு பெண்குரல்.

"ஹலோ... யாரு இது... என்ன வேணும் ? " கொஞ்சம் அதட்டலாக கேட்டேன் நான்..

"ஹே.. நாந்தான்டா.. உன்னோட பழைய காதலி..." கண்டுபிடித்து விட்டேன்... அவள்தான்...

"நீயா ? என் நம்பர்லாம் எப்படி கெடச்சது உனக்கு.." சற்று எரிச்சலாக இருந்தது..

"அதெல்லாம் கெடச்சுது... சொல்லவே இல்ல பாத்தியா... உனக்கு கல்யாணம்லாம் ஆகிடுச்சாம்..."

"ம்ம்ம்ம்"

"டேய்... உன் வொய்ஃப் பேரு கூடா சம்யுக்தாதானாமே? என் அளவுக்கு இருப்பாளாடா... " சற்று நக்கலாக கேட்டாள்...

"யே.. ச்சீ அசிங்கம் நீ... என் தங்கத்த போய் உன்கூட கம்பேர் பண்ற... நாயே" கடுப்பாக வந்தது எனக்கு..

"கோபப்படாத... கோபப்படாத... அந்தப் பேருக்காகவே நீ கல்யாணம் பண்ணிருப்பேன்னு தெரியும்டா எனக்கு... என் பேர்ல உனக்கு எப்பவுமே ஒரு கிக்.. இல்ல..."

"அந்தப் பேருக்காக அவள கல்யாணம் பண்ண வேண்டாம்னு முதல்ல நெனச்சேன்... பட்.. தேங்க் காட்... அந்த மாதிரி தப்புல்லாம் பண்ணல.."

"சரி உன் கொழந்த எப்படி இருக்கு.. ஸ்கூலுக்கெல்லாம் போதாமே இப்போ" கேட்டாள்...

"பை.. கெட் லாஸ்ட்..." சொல்லி விட்டு போனை கட் செய்து விட்டேன்..

ஒரு வாரம் முன்பு... இரவு 7 மணி :

கைப்பேசி சிணுங்கியது... எடுத்தேன்..

"ஹலோ... யாருங்க "

"ஹலோ... நா யாரு பேசுறேன்னுலாம் உனக்கு தேவை இல்ல... நா சொல்ற நம்பருக்கு நீ உடனடியா கால் பண்ணணும்... "

"டேய்... யாருடா நீ... நீ சொல்றதெல்லாம் நா எதுக்கு கேக்கணும்.. "

"கேட்டுதான் ஆகனும்... வெற வழி இல்ல... 999..4.... . இது சம்யுக்தாம்மாவோட நம்பர் "

"முடியாதுடா... என்னடா பண்ணுவ... "

"எங்க டீலிங்க்லாம் ரொம்ப மோசமா இருக்கும்... அப்புறம் உன் பொண்டாட்ட்டி கொழந்தைக்குதான் கஷ்டம்... பாத்துக்கோ... ஒழுங்கு மரியாதையா கால் பண் ணு.."

இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது... பாத்துக்கலாம்... என்ன பண்ண முடியும் இவளால... நினைத்துக் கொண்டேன்...

நேற்று மாலை 6 மணி :

கைப்பேசி சிணுங்கியது... எடுத்தேன்..

"ஹலோ... யாருங்க "

"டேய்... ஆளு வச்சு மிரட்டுனாலும் பயப்பட மாட்டியா நீ?”

"போடி... நானெல்லாம் அசர மாட்டேன்… எதுக்கு என்னைய தொந்தரவு பண்ற ? "

“நானும் எத்தனையோ பேர பாத்துட்டேன்டா... ஆனா என்னவோ தெரியல... உன் அளவுக்கு யாரையுமே பிடிக்கல.... நீ எனக்கு வேணும்... மாசம் ஒரு தடவையோ ரெண்டு தடவையோ... கண்டிப்பா வேணும்....”

“அடச்சீய்... நீயும் ஒரு பொம்பளையா?” - கோபம் கொப்பளித்தது எனக்கு...

" அட... நீதான் பாத்ருக்கியேடா... நா ஒரு அட்ரஸ் உன் மொபைலுக்கு எஸ்.எம்.எஸ் பண்ணிருக்கென்... நீ காலையில ஆறு மணிக்கு அங்க வரலேன்னா என்னாகும்னு உன் பொண்டாட்டிகிட்ட போய் கேளு... "

இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது...

படபடத்தது எனக்கு... வேகமாய் வீட்டுக்கு விரைந்தேன்...

"யேய்... சம்யுக்தா என்னாச்சு இன்னைக்கு? ஏதாவது ப்ராப்ளமா ? " சோபவில் அமர்ந்திருந்த மனைவியிடம் கேட்டேன் நான்...

"அதெல்லாம் ஒண் ணும் இல்லையே... ஏன்? என்னாச்சு ? சீக்கிரமே வேற வந்துட்டீங்க… உடம்பு சரி இல்லையா?" நெற்றியில் கைவைத்துக் கேட்டாள்...

"ஒன்னுமில்ல... சும்மாதான் கேட்டேன்... " சமாளித்தேன்..

"காலையில ஒரு போலீஸ்காரர் வந்தார்... வந்து இங்க பக்கத்துல ஏதாவது தப்பானவங்க குடியிருக்காங்களா.. அது இதுனு கேட்டுடு இருந்தார்... அப்புறம் போய்ட்டார்..." சொல்லி விட்டு கிச்சனுக்குள் சென்று விட்டாள்.

பொறி தட்டியது எனக்கு... சரி இதுதான் போலும்...

இன்று காலை 4 மணி :

அரை போதையில் என் அருகில் அமர்ந்திருக்கிறாள் அவள். என்னுடைய கார் கிழக்கு கடற்கரை சாலையில் பறந்து கொண்டிருந்தது. நேராக ஒரு சவுக்குத்தோப்பில் காரை பார்க் செய்தேன். ஏர் மோட்டார் போட் செட் ஒன்றை தயார் செய்தேன். "கடல்ல என்ஞாய் பண்றதுன்னா எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்.." பிதற்றியபடியே உடன் வந்து கொண்டிருக்கிறாள் அவள். மோட்டார் போட்டில் அவளைக் கிட்டத்தி நடுக்கடலுக்கு சீறிப் பாய்கிறேன். 10 நிமிடம். நடுக்கடல்... இருட்டு... திரும்பிய பக்கெமெல்லாம் எதுவும் தெரியாத மை இருட்டு... நாங்கள் இருவர் மட்டும்... யோசிக்கிறேன்... நிதானமாய் யோசிக்கிறேன்... என் மனைவி சிரித்து விட்டு போகிறாள். என் குழந்தை நெஞ்சில் முட்டி சிரிக்கிறது. கண்திறக்கிறேன்... முழுதாய் கிறங்கியிருந்தாள் அவள். நெற்றியில் முத்தமிட்டேன். உள்ளே தூக்கி எறிந்து விட்டேன். ஏன் தெரியவில்லை... 2 சொட்டு கண்ணீர் வந்தது.

தற்சமயம் இரவு 1:45 :

எனது ஆண்மையய் வென்று விட்டது போல், மனைவியயியும் மக்களையும் காப்பாற்றி விட்டது போல்... ஏதேதோ உணர்வுகள்..

பக்கத்து வேதகோவிலில் நள்ளிரவு ஜெபம் போலும்... அந்த பாதிரியாரின் வார்த்தைகள் கற்றில் கலந்து கொண்டிருந்தன...

“வெளிப்படுத்தல் அதாவது றெவெலடிஒன் 21வது அதிகாரம் 8வது வசனம்...

அவர் அவர்களை நோக்கி .....

பயப்படுகிறவர்களும், அவிசுவாசிகளும், அருவருப்பானவர்களும், கொலைபாதகரும், விபசாரக்காரரும், சூனியக்காரரும், விக்கிரகாராதனைக்காரரும், பொய்யர் அனைவரும் இரண்டாம் மரணமாகிய அக்கினியும் கந்தகமும் எரிகிற கடலிலே பங்கடைவார்கள் என்றார். "

சம்யுக்தாவின் அன்புப்பிடியில் நிம்மதியாய் உறங்கிக் கிடக்கிறேன் நான்...

- முற்றும்...

இத அனுப்பவா ? இல்லை இத(ராஸ்கல்) அனுப்பவா ? பாத்துட்டு அப்படியே ஒரு கருத்து சொல்லிட்டு போனீங்கன்னா நல்லா இருக்கும்.